Sinterklaas 1

Sinterklaas

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

De enige echte

Hotspots editie 16

Hij komt, hij komt, de lieve goede sint! En hij komt dit jaar naar Harderwijk. “Ik kom ieder jaar naar Harderwijk, maar dit jaar zijn er ook cameraploegen aanwezig en wordt mijn aankomst uitgezonden op de landelijke televisie.” Dat betekent dat  heel Nederland kan meekijken hoe de pieten de pakjesboot twaalf de Harderwijker haven in loodsen en daar zullen aanmeren. Wij belden met Sinterklaas vlak voor zijn vertrek naar Nederland.

Tekst: Lilian van de Kamp
Fotografie: NTR
M.m.v. Bram van der Vlugt

Goedemiddag Sinterklaas, hoe is het met u?

“Het gaat heel goed, dank u. We zijn de laatste voorbereidingen aan het treffen voor onze reis naar Nederland. De pakjesboot 12 ligt al klaar aan de kade, de pieten zijn hard aan het werk en ik doe eigenlijk niets. Ik zorg dat iedereen doet wat hij moet doen, dat heet delegeren. Er moeten lijsten gemaakt worden, pakjes worden ingepakt, gedichten worden gemaakt en snoepgoed worden ingeladen. Ik houd in de gaten of dat allemaal goed gaat. En het gaat goed, dus we zijn bijna klaar om te gaan.”

Ziet u nooit op tegen de bootreis?

“Nee hoor, ik rust heerlijk uit op de boot. Ik heb geen idee hoe lang de reis precies duurt, dat laat ik aan mijn pieten over. Ik wacht gewoon rustig af tot we er zijn. Ik ben een dyscalculische heilige, weet u. Dat is net zoiets als dyslectisch, maar dan met cijfers. Ik ben heel goed met taal en spelling, maar cijfers zijn abracadabra voor mij. Dus ik houd me daar het liefst ook niet mee bezig. Maar ik weet toevallig wel dat we op 13 november aanmeren in Harderwijk. Mijn pieten zorgen er altijd voor dat ik op tijd arriveer op de bestemming. Ik kom natuurlijk ieder jaar in Harderwijk, maar dit jaar zijn er ook cameraploegen aanwezig die mijn aankomst uitzenden op de landelijke televisie. Het wordt daarom nog grootser gevierd dan normaal. Ik vind Harderwijk trouwens een erg mooie stad. Het is niet al te groot, heeft veel gezellige straatjes, een mooie haven en er wonen hele aardige mensen.”

En niet te vergeten, ze hebben een pepernotenfabriek.

“Ja, pepernoten, heerlijk! De beste pepernoten van de wereld worden gemaakt in Harderwijk. Ik vind ze erg lekker en eet ze dan ook vaak. Maar mevrouw, ik zal u eens wat vertellen. Wist u dat die pepernoten waar we het altijd over hebben eigenlijk kruidnoten heten? Want de echte pepernoten zijn eigenlijk een soort hoekige harde brokken, maar die kent bijna niemand meer. Ik vind het prima dat iedereen kruidnoten tegenwoordig pepernoten noemt hoor, maar eigenlijk zijn ze dat dus niet.”

Naast de perpernotenfabriek heeft Harderwijk ook het Dolfinarium, kent u dat ook?

“Jazeker. Daar ben ik ook regelmatig geweest. Ik ben een keer uitgenodigd door de Doe Een Wens Stichting, die de wensen van zieke kinderen vervult. Er was een jongetje dat graag samen met mij dolfijnen wilde aaien. Dat was een hele mooie ervaring, die ik nooit zal vergeten.”

U heeft dus dolfijnen mogen aaien en u kijkt er vast ook weer naar uit om uw paard Amerigo te mogen aaien. Die is er dit jaar ook gewoon weer bij?

“Daar ga ik wel van uit. Die staat als het goed is weer klaar aan de kade met de paardenpieten. Amerigo is een buitengewoon trouw paard, weet u. Hij is al achtentwintig, in mensenjaren is dat bijna net zo oud als ik. Vroeger werd mijn paard meestal simpelweg ‘het paard van Sinterklaas’ genoemd of ‘de schimmel’. Tijdens de landelijke intocht in Elburg in 1990 kreeg ik Amerigo voor het eerst. Hij was toen nog een politiepaard. Sindsdien heten alle Sinterklaaspaarden overal in Nederland Amerigo.”

U bent al behoorlijk oud. Gaat u nooit met pensioen?

“Zeg nou zelf, ze kunnen me toch helemaal niet missen? Het Sinterklaasfeest wordt altijd heel enthousiast gevierd en ik sta aan het hoofd van die viering. Ik ben de krent op de pudding of de kers op de taart, hoe je het ook wilt noemen. Zonder mij is het feest niet zoals het moet zijn, dus zolang men nog in Sinterklaas gelooft, besta ik en zal ik dus ook niet met pensioen gaan. Ik ben dan wel oud, maar ik voel me nog steeds goed, dus ik houd het nog wel even vol.”

Wat gaat u allemaal doen in de drie weken dat u in Nederland bent?

“Dan ben ik altijd erg druk. Ik geloof dat ik in verschillende tv-programma’s te gast ben, Sesamstraat onder andere. En in de laatste week ben ik natuurlijk het drukst. Omdat 5 december dit jaar op zondag valt, vieren veel gezinnen het al op 4 december en op de scholen zelfs al op 3 december, dus ik ben dit jaar wel drie dagen in de weer met pakjes bezorgen. Maar dat vind ik leuk hoor. De rest van het jaar doe ik tenslotte helemaal niets, dus het is even een paar dagen hard werken en daarna kan ik weer bijkomen. Tussen half november en 6 december ben ik overal en nergens, maar na 6 december ben ik nergens meer.”

Heeft u daar in Spanje iets meegekregen over de commotie rond de horrorfilm Sint?

“Jazeker. Ik wil alleen wel even zeggen dat die film niet over mij gaat, maar over ene Sint Niklas, dat ben ik niet. Ik ben Sinterklaas. Ik vind het best hoor dat de film er is en ik denk dat er geen verwarring kan ontstaan tussen Huub Stapel die Sint Niklas speelt en mij, want we lijken gelukkig helemaal niet op elkaar. Wat een engerd. De commotie ontstond met name over de affiches, heb ik dat goed? Dat vind ik juist het goede van affiches, die leren je precies of je de film wel of niet wilt zien. Dus als het affiche van de film je niet aanspreekt, ga je gewoon niet naar die film. Maar nogmaals, die enge film heeft niets met mij te maken. Ik ben juist al tientallen jaren bezig om de kinderen minder bang voor me te maken en dat lukt gelukkig.”

Waarom is er eigenlijk nog steeds geen mevrouw Sinterklaas?

“Tja, ik ben al best wel oud natuurlijk, dus daten op deze leeftijd zie ik niet meer zo zitten. Ik ben in het verleden wel eens verliefd geweest, maar dat is nooit echt wat geworden. U klinkt trouwens ook wel erg aardig zo aan de telefoon, maar ik kan u niet zien. Maar ik doe er mijn best niet meer voor hoor, ik ben blij met mijn leven zo. U moet niet vergeten dat ik enorm in de watten word gelegd. Ik heb een kapperpiet die mijn baard en haar knipt, een ontbijtpiet, een beddenopmaakpiet, een afwaspiet. Dus ik ben gelukkig met mijn leven zonder een mevrouw Sinterklaas.”

Gelukkig heeft u veel pietenvrienden om u heen. Veel kinderen hier in Nederland zijn benieuwd of er hier ergens een pietenopleiding is. Hoe kunnen zij piet worden?

“Nee, er is geen pietenopleiding. Je kunt natuurlijk wel eerst goed gaan oefenen. Je begint altijd met een potje schoensmeer. Bruin, dus niet zwart. De middelbruine schoensmeer van Tana, dat is de beste. Daarna moet je trucjes gaan oefenen. Strooien, klimmen en misschien nog wel de belangrijkste is dat je altijd aardig moet zijn. Want af en toe zitten er vervelende kinderen bij en daar moet je toch aardig tegen zijn. Op sommige kleuterscholen kun je een pietendiploma halen en dan krijg je een mooie veer op je muts. Dat is al een begin.”

Als alle pakjes bezorgd zijn, viert u op 6 december zelf uw verjaardag. Hoe viert u dat?

“Ik ben dan heel druk geweest met het rondbrengen van de pakjes. Dak op, dak af, straat in, straat uit. U begrijpt dat ik daarna natuurlijk doodmoe ben, dus ik lig dan altijd heerlijk te slapen. Maar niet voor lang, want ’s ochtends vroeg komen de pieten me verrassen. Ze komen mijn slaapkamer binnen en gaan met zijn allen voor mij zingen. Lang zal hij leven, lang zal hij leven, hiep, hiep hoera. Goed bedoeld hoor, maar ik vind het vreselijk irritant. Ik heb liever dat ze me gewoon nog even laten slapen, maar dat doen ze dus niet. Maar ik ben toch wakker en dus krijg ik ontbijt op bed. Als ik dat dan op heb, gaat iedereen zich klaar maken voor vertrek, want we gaan natuurlijk weer naar huis en dan draai ik me nog een keer om en is de dag alweer voorbij als ik wakker wordt. Wat ik na 6 december allemaal doe, dat weet niemand. Dat is het geheim van Sinterklaas.”