Roy van Iersel 1

Roy van Iersel

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Was op zoek naar Joseph

Hotspots Editie 6

Hoe gaat het nu met je, na alle hectiek van zo’n ontzettend populair tv-programma?

“Het gaat heel goed met me, het is wel even wennen maar ik ben niet in een zwart gat gevallen. Daarvoor heb ik het ook nog veel te druk met optredens samen met John en Freek. We zijn bijna een boyband aan het worden”, grapt Roy.

“Eerste kerstdag komt er een special op tv genaamd ‘Kerst met Joseph en Evita’, waarin onder meer de laatste zes Josephs en Evita’s allemaal lekkere kerst en winterwonderland nummers ten gehore brengen. Er is ook een optreden van Pia Douwes en van Brigitte. Dat wordt door de Avro op Nederland 1 op 1e kerstdag om 20.55 uur uitgezonden, en zal een hele leuke show worden.”

Hoe zagen je dagen eruit tijdens ‘Op zoek naar Joseph’?

“Tja, veel repeteren hé! Op dinsdag en woensdag studeerden we onze liedjes in. Op donderdag gingen we met Pia Douwes eraan werken. Op vrijdag repeteerden we opnieuw, dit keer met alle aanpassingen van Pia en alle danspassen en dergelijke erin verweven. Op zaterdag hadden we in de studio van 9 uur ‘s morgens tot 8 uur ‘s avonds camera repetities. En op zondag was dan de uitzending, maar dan begonnen wij al om 8.30 uur tot elf uur ‘s avonds.  Dus dat was wel pittig.”

Heeft het veel deuren voor je geopend, word je veel benaderd?

“Ja, het gaat maar door, het houdt niet op. Ik ben nu de understudy voor de hoofdrol van Tarzan. Dat wil zeggen als Ron uitvalt, speel ik Tarzan. Daar ben ik druk voor aan het repeteren want over twee weken moet ik klaar zijn. Ik zat voor ‘Joseph’ al in het ensemble van Tarzan dus ik ken de tekst eigenlijk al wel. Het is een fantastische rol, waar je heel veel in kwijt kunt, met veel dansen, zingen én acteren. En het is een prachtig verhaal! Daarnaast zijn er allemaal nieuwe ontwikkelingen en gesprekken, misschien ook voor televisie.”

Waarbij voel je je het lekkerst?

“Op dit moment nog bij televisie, dat komt omdat ik daar iets meer ervaring in heb. Waarschijnlijk voel ik me in de musicalwereld wat comfortabeler als ik wat meer ervaring heb. Maar het mooiste lijkt het me om een combinatie te vinden tussen die twee, zoals Chantal Janzen doet. Ik zou ook nog wel een leuk showprogramma willen presenteren, met het lekkere zaterdagavondgevoel, weet je wel.”

Hoe ga je met al die media aandacht om?

Roy begint te lachen: ”O jee, in het begin wist ik helemaal niet hoe ik daarmee moest om gaan. Dan werd ik gebeld voor een interview en sprak ik af om 15.00 uur. Maar daarna werd ik gebeld voor een ander interview en dan zei ik OK, zullen we om 15.15 uur afspreken? Vervolgens liep het eerste interview enorm uit, zaten we lekker te kletsen en drie kwartier later hing ik op. Had ik 6 oproepen gemist van dat andere gesprek wat overigens ook nog eens tijdens een live radio-uitzending was. Wist ik veel hoe lang zoiets duurde.”

Hoe was de relatie onderling?

“In het begin had iedereen het gevoel, we zien wel waar het schip strandt, en later toen we nog maar met z’n drieën over waren, werd het natuurlijk wel spannender want natuurlijk wilde iedereen graag winnen. Ondanks dat hebben we ook privé een heel goed contact. We hebben ook zoveel met elkaar meegemaakt, op een gegeven moment zagen we elkaar meer dan onze eigen familie!

Maar ik heb zo’n stress gehad in die weken zeg! Je weet namelijk van te voren dat er twee miljoen mensen naar je zitten te kijken. Het geeft hetzelfde gevoel als je in een achtbaan gaat weet je wel, je staat in een rij, dan ben je beetje zenuwachtig en als je vast zit, denk je oh nee ik wil niet. Als je dan omhoog gaat is er niks meer aan te doen, maar als je eruit komt heb je zo’n adrenaline-kick gekregen. Dat is hetzelfde gevoel. Die kick van: ik wil meer!”

Je grootste fan zat in de zaal…

“Jaaah, lachen hé, hij is zelf ook bekend geworden. Terwijl hij eigenlijk altijd had gehoopt dat ik een voetballer zou worden! Hij is namelijk een echte sportfanaat, maar hij steunt me volledig. Hij was er altijd met z’n sjaaltjes. Dat was trouwens ook wel heel belangrijk hoor. Je familie, je basis zit op zo’n moment in de zaal. Mijn broer Danny (Rook) gaf me dan seintjes als ‘hup voeten voelen.’ Die kent me als geen ander. We hebben een hele goeie band samen.”

Wat bedoel je met voeten voelen?

“Nou, als je heel erg zenuwachtig bent, heb je de neiging om een beetje weg te zweven in je hoofd, en dan vergeet je te genieten, mijn broer gaf me dan zo’n blik van, denk eraan laat je niet meeslepen, terug naar jezelf!

Maar ik heb er echt wel van kunnen genieten hoor, ook al was het vaak heel spannend. Helaas sloeg dat ook wel eens op mijn stem, dan zei het panel weer dat de zang tijdens repetities beter was dan tijdens de liveshows.

Want hoe je het ook wendt of keert het was echt een wedstrijd. Je leeft van week tot week. Ik dacht dat als ik verder zou komen dat ik dan rustiger zou worden omdat je steeds meer ervaring opdoet, maar dat heb ik onderschat. Iedere week werd het juist spannender, hoe vaak ik inmiddels ook had opgetreden. Er hing natuurlijk steeds meer vanaf.”

Tijdens je slotlied waren heel veel mensen ontroerd in zaal, hoe voelde jij je?

“Ik was gewoon blij dat ik in de finale was terecht gekomen en dat ik al zoveel had meegemaakt. Ik had nooit durven dromen dat ik zover zou zijn gekomen, het was voor mezelf al zo’n enorme prestatie, het voelde als een overwinning. Ik had er vrede mee. We hebben allemaal onze eigen kwaliteiten, maar die andere jongens hebben gewoon een sterkere stem dan ik, en ik vind het terecht dat zij doorgingen.

Natuurlijk vind ik het jammer dat ik de rol van Joseph niet mag spelen, want het is echt mijn favoriete rol. Hij is heel vrolijk, en de musical is absoluut een feestje om naar toe te gaan. Ik had dat feestje graag mee willen maken. Maar ja ik ben 22 en er komt nog genoeg op mijn pad.”

Wat is je motivatie geweest om mee te doen, was dat de rol, of om bekendheid te verwerven?

“Ik denk beiden. Zoals ik zei ben ik een fan van de Joseph rol. Mijn broer heeft ooit de tekenfilm ingesproken, en er is een film van gemaakt. Toen ik dus hoorde over de musicalaudities was dat heel verleidelijk. Ik ging er heel relaxed in, want tijdens de audities werd ik ook gevraagd voor de musical Tarzan. Op de Joseph Academy waar je zang/ dans en acteerlessen krijgt, heb ik op een gegeven moment een openhartig gesprek gehad met Erwin (van Lambaart). Ik gaf aan dat ik op dat moment niet wist waar ik met mijn talent stond. Ik was op dat moment ook bereid om nog een aantal jaren te studeren als ik niet goed genoeg zou zijn om mee te doen. Maar dat bleek niet nodig.”

Je was 14 toen je aan de musical Elisabeth meedeed. Hoe heb je dat ervaren op zulke jonge leeftijd?

“Ik genoot daarvan! Ik was wel heel jong, maar ik weet nog dat er iedere avond een moment was dat ik de zaal in keek, dan ging de muziek een halve toon hoger spelen en stopte heel even, en iedere avond zag ik het publiek en dacht: Oh, wat is dit gaaf!”

Tot slot wat zou je nog heel graag willen doen?

“Een Nederlandstalige single opnemen. Het liefst geschreven door John Ewbank. Als je het dus over mijn grootste wens hebt, is dat het.”

Bijna succes verzekerd dus.
Roy lacht, “Ja eigenlijk wel!”