Patrick van Rhijn 1

Patrick van Rhijn

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Auteur van ‘Weg van Lila’ en ‘Vaderstad’

Hotspots Editie 8

Je schrijft op een intense, rauwe en directe manier, en het is opvallend dat je als lezer behoefte krijgt aan contact. Aan je Hyves is te zien dat je daar ook invulling aan geeft.
“Het gebeurt inderdaad vaak dat mensen op mijn verhaal reageren. Ik denk dat het komt omdat veel mensen zichzelf erin herkennen. Iedereen heeft in zijn omgeving te maken met scheidingen. Dus het is een heel herkenbaar onderwerp dat veel emoties met zich meedraagt. Het ontroert veel mensen maar het is niet een triest boek om te lezen, vaak kun je om bepaalde passages ook erg lachen.
Bijna het echte leven hé.”

Het is inderdaad gebaseerd op jouw leven, is het volledig autobiografisch?

“Autobiografische fictie, dus gebaseerd op mijn verhaal. Het personage Djon Maas lijkt heel erg op mij, hoewel hier en daar vaak wat extra aangezet, maar in wezen lijkt hij op me. Toen ik producer was bij MTV, heb ik net als Djon ook een wilde tijd in Londen gehad. Laten we zeggen dat wat ik dacht, doet hij in het boek.”

Dus het MTV gedeelte klopt met de werkelijkheid.

“Ja, hoor. Ik bracht ‘s morgens mijn dochtertje naar de crèche, reed door naar Schiphol om in Londen Janet Jackson te interviewen. Daarna vloog ik weer terug. Zo is het echt gegaan.
Mijn boeken zijn een manier geweest om mijn eigen verhaal te vertellen, maar ik bescherm tegelijkertijd de privacy van bepaalde mensen in mijn leven. Dus alle namen zijn fictief. Er zullen best mensen zijn die zichzelf zullen herkennen, maar het blijven grotendeels verzonnen personages. Ik kan voor mezelf verantwoorden dat ik anderen niet in een lastig pakket breng. Dat is ook waar mijn boek over gaat, liefde en respect en niet zozeer de haat en nijd en het verdriet, wat vaak bij een scheiding komt kijken.”

Woont je dochtertje nog in Zweden?

“Ja, ze woont in Zweden.” Op zachtere toon vervolgt Patrick: “Ik heb drie jaar voor mijn dochtertje in Nederland gezorgd en uiteindelijk de rechtzaak verloren. Toen heb ik haar naar Zweden moeten laten gaan waar haar moeder woont.”

In ‘Vaderstad’ schrijf je over het proces erna waarin je Djon Maas het verhaal laat schrijven en op zoek laat gaan naar een uitgever. ‘Vaderstad’ is het eerste boek ter wereld ?met een soundtrack.
“Ja, na mijn eerste boek heb ik via Hyves 15.000 vrouwen, waarvan ik wist dat ze van ontroerende, grappige boeken hielden, een persoonlijke krabbel gestuurd. Zo heb ik ook Nina June ontmoet, zij was een van die 15.000 vrouwen die reageerde. We bleken creatief gezien heel erg op één lijn te zitten. Uit mijn MTV tijd in Londen kende ik nog een Zweedse hit uit 1999 waar ik een bepaald gevoel mee had. Aangezien mijn boeken natuurlijk een sterke connectie met Zweden hebben, viel dat goed op z’n plaats.
Vervolgens is Nina June het samen met Marlon de gitarist, gaan bewerken en heeft zij Wonderwater geschreven.”
Nina vult aan; “Het is een universeel liedje, maar op Patricks verhaal geschreven. Kijk, je kunt er natuurlijk voor kiezen in je verdriet te blijven hangen en je slachtoffer van de wereld te blijven voelen, maar je moet op een gegeven moment een keuze maken en te proberen ervan te leren en erdoor te groeien.”

“Ja precies”, valt Patrick bij, “je kunt heel erg blijven hangen in je negativiteit, je verlies en verdriet. Maar je kan ook vanuit liefde en respect handelen. Tuurlijk je hebt verdriet, emoties en pijn, maar waar het om draait is: wat ga je er mee doen. Meestal ligt het gevolg van een scheiding bij de kinderen. Vaak wordt  door de ouders de vergissing gemaakt dat ze denken dat hun eigen emoties ook de emoties van het kind zijn, waardoor ze zich gerechtigd voelen het kind bij de ander weg te houden.”

Hoe is het contact nu?

“Eh, tja, het is okee maar de dingen hebben tijd nodig. De basis is dat we geen ruzie maken en proberen respect voor elkaar te hebben.”

Komt er nog een vervolg?

“Nee, met Vaderstad en Lila is dit verhaal verteld. Wat mij betreft komt er volgend jaar wel een derde boek. Ook een autobiografische fictie, een heftig verhaal maar wel over iets anders.”

Je bent producent geweest bij TMF en MTV, hebt heel veel gereisd. Vervolgens heb je je persoonlijke ervaringen verwerkt in twee boeken waarvan je debuutroman ook nog eens binnen vier maanden een bestseller werd. Ineens ben je dus schrijver, voelt dat ook zo?
“Ja, inmiddels wel. En het voelt goed. Het belangrijkste is nog wel dat ik als schrijver overal ter wereld kan werken. Dus ook een aantal maanden per jaar in Zweden als ik dat wil, waardoor ik vaker mijn dochter kan zien. Dat is hetgene wat ik iedereen probeer over te brengen. Als je in een schijnbaar uitzichtloze situatie terechtkomt, geloof ik dat er altijd een oplossing is. Hoe vervelend, confronterend of zwaar de dingen zijn die op je pad terecht komen, je kan altijd proberen er een positieve draai eraan te geven. Dat heb ik zelf ook gedaan door mijn boeken te schrijven maar ook door middel van het schrijven een situatie te creëren waarin er meer omgang kan zijn tussen mij en mijn dochter.”

Een scène uit ‘Vaderstad’ speelt zich in Putten af.

“Ja, ik zei het al het is autobiografische fictie. We  hebben echt een weekend op de Heihaas gelogeerd. En het was een heel belangrijk, mooi en bijzonder weekend in een fijne omgeving, maar wel met heftige randjes eraan. Op de een of andere manier heb ik wat met Putten. Ook boekhandel ABC is al vanaf mijn eerste boek super enthousiast geweest, destijds heb ik daar ‘Weg van Lila’ gesigneerd, en bij ‘Vaderstad’ maken we er, samen met Nina June en gitarist Marlon, een klein optreden. Ik kom altijd met een speciaal gevoel naar Putten.”

Het meisje van de cover is niet je dochter?

“Welke cover? Er zijn er twee. Als je de verhalen leest dan kom je er ook achter dat er twee verschillende personages zijn. Heel weinig mensen zien dat, ik heb daarin een laagje in het boek verstopt. De foto van ‘Weg van Lila’ wordt tot op de centimeter nauwkeurig in het boek beschreven, en het is de essentie van hoe Djon is. Maar mijn eigen dochter houd ik liever uit de publiciteit, hoewel ze wel ergens in de boektrailer voorkomt.”

En straks gaat ze het natuurlijk zelf lezen.

“Als ze dertig is ja.”
“Ja kom nou, er staan scènes in voor 16+ hoor! Ze mag het pas lezen als ze op zijn minst 35 jaar is.”

Wat zijn je plannen?

“In het najaar gaan we een theatertour doen, waarin we muziek en voordracht combineren. Dat is nog nooit gebeurd maar de theaters zijn super enthousiast. Maar het is ook echt, echt, écht een heel mooi liedje. Alles past en alles klopt alsof het allemaal zo had moeten zijn.”

Wat is het moeilijkste van het schrijven?

“De discipline. Je moet altijd gaan zitten en er zijn constant verleidingen. Hyves schreeuwt om aandacht, je mailbox, je vrienden, vriendinnen, collega’s, de televisie, ze roepen allemaal: ‘Geef me aandacht!’ Het enige wat je doet is wat onzinnige dingen tikken op je beeldscherm, die je meteen weer schrapt terwijl je denkt: ‘ik kan er niks van’.
En de volgende dag ga je weer zitten en dan begin je weer opnieuw.”

Wil je naar aanleiding van dit interview meer weten over Vaderstad, Patrick van Rhijn en Nina June? Kijk dan voor informatie op www.vaderstad.nl