Osi van Stralen 1

Osi van Stralen

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Grenzeloos Verliefd

Hotspots editie 19

Tekst: Lilian van de Kamp
Fotografie: eigen

In een land hier niet zo ver vandaan werd negenendertig jaar geleden een meisje geboren. Osi was haar naam. “Toen ik opgroeide in Parijs was ik zo chauvinistisch als het maar kan. Ik ben hier geboren, ik zal hier trouwen, mijn kinderen zullen hier geboren worden en hier zal ik sterven,” zei ze als tiener tegen haar broer. Op dat moment kon zij nog niet vermoeden dat zij een week later de liefde van haar leven tegen het lijf zou lopen. Uit Nederland.

“Toen ik negentien was ging ik als danseres werken in Disneyland Parijs. Het was 1992 en we waren druk bezig met de voorbereidingen voor de grote opening van het park op 12 april van dat jaar. Samen met een vriendinnetje huurde ik een studio in de buurt van het park, dat voor ons Parijzenaren echt in de middle of nowhere lag. Er was geen bus of treinverbinding, dus we gingen liften of hadden een collega die ons naar huis kon brengen. In het park werkten mensen uit de hele wereld. Waaronder mijn toekomstige man uit Nederland. Toen ik hem zag, was ik op slag verliefd! Hij viel op door zijn lengte, want de gemiddelde Fransman is veel kleiner. Hij werkte als sous-chef in een Disney hotel en op een dag was hij een van de collega’s die aanbood ons thuis te brengen. Ik wist het meteen: met hem wil ik trouwen, kinderen krijgen en oud worden. Daar gingen mijn Parijse dromen… Sinds de eerste week zijn we onafscheidelijk.”

Harderwijk

Toen Disneyland eenmaal geopend was, ging de lol van het werken er voor het stel wel een beetje af. “Mijn vriend besloot terug te gaan naar Nederland. En ik? Ik ging met hem mee. De liefde was op dat moment belangrijker dan Parijs, de Eiffeltoren, mijn moeder, familie en vriendinnen. Ik herinner me nog goed dat ik voor het eerst in Harderwijk kwam, zijn woonplaats. Alles was schattig, pittoresk, lief en rustig. Heel rustig. Te rustig! Onderweg zag ik meer koeien dan daarvoor in mijn hele leven en het was allemaal zo groen. Het leek wel een ansichtkaart. Geweldig voor een vakantie vond ik op dat moment, maar niet voor een heel leven.”

Accepteren

“Daar stond ik dan. Ik miste mijn familie, mijn vrienden, ik had geen werk en zelfs mijn Chinees was beter dan mijn Nederlands. Het was een hele moeilijke periode. Ondanks de moeilijkheden en enorme heimwee, besloot Osi toch te blijven. Na een half jaar kon ze haar draai een beetje?vinden in Harderwijk en begon ze te accepteren dat dit vanaf nu haar woonplaats was. “C’est la vie.”

Personeelsadvertentie

Dan staat er op een zaterdag een advertentie in de krant dat het Golden Tulip in Ghana een chef-kok zoekt. “Shall we go to Ghana?” vroeg haar vriend. “Gha what?” Die maandag er op ging ze gelijk naar het reisbureau om informatie over het land op te vragen. “Internet hadden we toen nog niet en in de bieb kon ik ook niets vinden. Zelfs bij het reisbureau wisten ze me niets over Ghana te vertellen.” Toen het sollicitatiegesprek goed verliep werden de plannen definitief. Haar vriend kreeg de baan en in maart 1993 landde het stel in Accra, Ghana. “Veertig graden, geen koeien, geen winkels, geen gras. Niet veel eigenlijk.”

Het stel woonde in het hotel. “Een ideale plek. Lekker luxe en daar hadden we altijd stroom, want in de rest van het land hadden zij power cuts, dan ging de stroom voor een paar uur uit. Het hotel was het middelpunt van alle expats die er leefden, want er werden regelmatig leuke feestjes, modeshows of concerten gegeven. Buiten het hotel was er niet zoveel te beleven. Ik ging aan de slag als vrijwilligster in een schooltje en de weekenden brachten we meestal op het strand door. Gelukkig zijn Ghanezen ontzettend aardig en altijd vrolijk. Ik heb daar lieve vrienden ontmoet waarmee ik nog steeds contact heb. Uiteindelijk hebben we er tweeënhalf jaar een geweldige tijd gehad, maar wel steeds met het idee dat het tijdelijk was. Nadat ik twee keer malaria heb gehad besloten we dat het toch prettiger en veiliger was om terug te keren naar Nederland met ons eerste kindje Jamie-Lee.”

Thuis in Harderwijk

Eind 1995 landden zij op Nederlandse bodem en vestigen zij zich weer in Harderwijk. Maar voor Osi voelde het nog steeds niet als thuis. “Parijs is mijn thuis, maar Harderwijk is veiliger voor vrouwen en voor kinderen om op te groeien. In Parijs durf ik niet alleen laat naar huis te fietsen, terwijl ik dat hier in Harderwijk wel kan.” Weer brak een periode van onzekerheid en heimwee aan. Maar de liefde is zo sterk, dat die haar er doorheen sleept. En naarmate de jaren vorderen begint ook zij zich steeds meer thuis te voelen in Harderwijk. Dankzij haar talenknobbel krijgt ze de Nederlandse taal goed onder de knie. In die periode krijgen ze ook een zoon, Noah. “Toen de kinderen eenmaal naar school gingen, kreeg ik ook wat meer contacten hier in Harderwijk. Je leert andere moeders kennen en ik ben in een herenmodewinkel gaan werken. Daar had ik ontzettend veel plezier in en hierdoor leerde ik steeds meer mensen kennen. Ik begon me meer en meer thuis te voelen. Daarnaast wilde ik graag Frans doceren en ben daarvoor op de Hogeschool van Utrecht gaan studeren. Ik kon daarna gelijk aan de slag bij Focus, een middelbare school in Harderwijk. In die periode heb ik mij heel erg aan het Nederlandse leven aangepast. Ik voelde me een Harderwieker.”

Dubai

Bijna gewend aan die gedachte, bleef het buitenland toch altijd kriebelen en kon ze drie jaar geleden haar koffers alweer pakken. “Dubai, wauw! Mijn man kreeg een baan aangeboden in Dubai bij het nieuwe F1X Formule 1 pretpark. Dat zag ik wel zitten. Glitter, glamour, zon, shoppen, zee. Inmiddels hadden we natuurlijk twee kinderen die op school zaten, dus mijn man is eerst alleen die kant op gegaan. Ik ben later met de kinderen voor een week naar Dubai gevlogen en ze waren verkocht. Toen heb ik met pijn in mijn hart, mijn baan als docente Frans opgezegd. Wij verkochten bijna alles en de rest van onze spullen sloegen we op of lieten we naar Dubai verschepen. Het afscheid van mijn lieve vrienden, familie en alles wat ik hier in Harderwijk had opgebouwd viel me reuze tegen. Veel tranen, maar ook blijdschap over onze toekomst in Dubai. Dubai is een soort Disneyland voor volwassenen. Alles is groot, mooi, schoon, nieuw en nep, want veertig jaar geleden was Dubai enkel een woestijn. Het is een soort droomland. Heel chique en vooral geen criminaliteit. Je kunt er je portemonnee op tafel laten liggen, niemand zal het meenemen uit vrees voor een gevangenisstraf. Dubai is een combinatie van New York, Parijs en London, maar dan in de woestijn en aan zee. Ik kon aan de slag als docente Frans, de kinderen zaten op een internationale school en we hadden een fantastisch appartement met uitzicht op het Palmeiland. Kortom geweldig! Binnen een half uurtje stond je midden in de woestijn, waar we bijna ieder weekend gingen barbecueën, gezellig om het kampvuur zitten, motorrijden en crossen met de jeep. Onvergetelijke weekenden. Verder heb je daar de grootste shopping malls van de wereld, de leukste restaurants en de hoogste gebouwen, je kon skiën in de grootste indoor skibaan van de wereld of zwemmen in je eigen gekoelde zwembad. Overal was over nagedacht.”

Crisis

Maar dan slaat de kredietcrisis toe. In Europa, maar ook in de Verenigde Arabische Emiraten. De opening van het F1X-park wordt opgeschort. “Dat betekende dat mijn man werkloos was. En Dubai zonder baan is niet te betalen. Dus na acht maanden genieten van de luxe, konden we onze spullen weer pakken en terug naar Nederland. Jammer, want de kinderen vonden het geweldig daar en op school ging het ook erg goed. Natuurlijk had ik het ook erg naar mijn zin en voelde mij thuis.”

Terug in Nederland

Maar nu woont Osi met haar gezin weer op hun vertrouwde stekkie in Harderwijk. “Thuis waar je de kerkklokken hoort, waar ik weer een leuke baan heb, waar onze vrienden en familie zijn, ik mijn latte macchiato’s bij Luigi’s en de Boterlap kan drinken en weer bij de ons bekende Lotus Lounge,  ’t Nonnetje of Basiliek kan eten en veilig weer op de fiets naar huis! Weer heerlijk boodschappen doen bij de Albert Heijn of tijdens het winkelen in de Donkerstraat om de haverklap iemand groeten die je kent. De terrasjes op de markt heb ik gemist en ik ben zelfs blij het gefluit van de walrussen weer te kunnen horen.”

En dan nu voor altijd? “Ik zeg niet dat ik nooit meer weg zou gaan, maar het gaat goed zo. De kinderen konden gelukkig weer instromen bij hun eerdere klasgenootjes, mijn man en ik hebben allebei weer een leuke baan, dus voorlopig is Harderwijk the place to be.” Parijs of Harderwijk? “Parijs voelt van binnen nog steeds als thuis en ik probeer er zo vaak mogelijk heen te gaan maar Harderwijk is nu steeds meer mijn thuis, met al onze spulletjes, familie, vrienden en gewoontes. Als ik in Parijs ben is het zeker anders dan vroeger. Daar is het leven ook zonder mij doorgegaan.”