Nettie Smitshoek 1

Nettie Smitshoek

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Gastvrouw in het St Jansdal

Hotspots Editie 7

Ik spreek Nettie Smitshoek, gastvrouw op de SEH (spoedeisende hulp). Nettie heeft jarenlang gewerkt bij zorgvoorziening ’s Koonings Jaght in Arnhem en daarna 1 jaar op ’s Heerenloo, maar door de komst van haar twee kinderen koos ze ervoor om fulltime moeder te zijn. Inmiddels zijn de kids hele dagen naar school en werkt Nettie alweer drie jaar als gastvrouw in het St Jansdal, waarvan het laatste half jaar bij de SEH. Collega Ralf van Bijlenveld, gastheer en coördinator, vult Nettie’s verhaal hier en daar aan. Ze vertelt: “De belangrijkste eigenschap die je moet hebben als gastvrouw of -heer is mensenkennis. Dat is de basis, maar ik denk dat een bepaalde leeftijd en ervaringen, ook meespelen. Je moet aan kunnen voelen wanneer je mensen wel of niet kunt benaderen.

Zeker op de SEH luistert dat zeer nauw, want daar komt van alles binnen. Van schaafwonden tot een hartstilstand. En soms moeten mensen heel lang
wachten, afhankelijk van de drukte en urgentie van de situatie. Wij kunnen de mensen niet beter maken, de wachttijd ook niet verkorten, maar we kunnen
wel proberen om mensen even hun gedachten te verzetten. Vaak is een kopje koffie, of voor kinderen een glas limonade al genoeg. Soms wil iemand zijn
verhaal even kwijt en dan vinden ze in ons altijd een luisterend oor. Wij zullen nooit advies geven of situaties vergelijken, maar we proberen wel stil te staan bij datgene wat ons wordt verteld. En ja, soms willen mensen helemaal niet benaderd worden, en dat moet natuurlijk ook kunnen.” “Precies,” zegt Ralf, “je moet je verplaatsen in de patiënt en bedenken wat je voor hem of haar zou kunnen betekenen.”

Hoe ga je om met de dingen die je ziet op de SEH ?

“Over het algemeen kan ik het goed los laten. Ik neem het in principe niet mee naar huis. Natuurlijk blijft er heus wel eens iets hangen maar ik denk dat ik doordat ik een verpleegkundige achtergrond heb, daar goed mee om kan gaan. Ik bedoel ik ben wel wat gewend. Als je niet tegen trauma’s of bloed kunt, zou je bij ons op de verkeerde afdeling lopen.” Ralf vult aan: “Daarbij hebben wij altijd een aanspreekpunt, een medisch manager, waar we terecht kunnen als we ergens mee zitten. En ook bij de triage kunnen wij terecht als we betrokken zijn geweest bij een patiënt en willen weten of diegene het weer goed maakt. Natuurlijk geldt dat niet altijd, maar bijvoorbeeld als iemand tijdens je dienst met een hartaanval binnen wordt gebracht, en je bent daarbij betrokken geweest op wat voor manier dan ook, dan mag je vragen naar de gesteldheid van die patiënt/ cliënt. We worden uiteraard geacht daarvan niks naar buiten te brengen.” “Dat klopt,” zegt Nettie, “we hebben een prima relatie met het verplegend personeel. Waar we kunnen, zullen we bijspringen, dat varieert een beetje naar eigen inzicht. Eigenlijk worden we gemist als we er niet zijn. Daarbij komt dat het heel dankbaar werk is.”

Iedere gastvrouw of -heer, ongeacht of je coördinator bent, doet dit werk vrijwillig?

Nettie lacht, “Ja dat klopt. Maar we krijgen wel de extra’s die betaald personeel ook krijgt hoor! Zoals kerstpakketten, etentjes, stukjes taart en dat soort dingen. Mijn voldoening haal ik uit het feit dat iemand me aanspreekt en herkent van de vorige keer. Of doordat ik een lach op iemands gezicht tevoorschijn kan toveren. Dan denk ik: ‘hé, heb ik toch die knop weer gevonden’. Dat doet me goed, daar word ik blij van. We worden dan wel niet in geld betaald, maar de waardering die veel mensen tonen is voor mij goud waard.”