Monique Spapens 1

Monique Spapens

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Bronzen billen

Hotspots editie 31

Tekst: Lilian van de Kamp

De Harderwijkse kunstenares Monique Spapens (46) komt uit een creatief nest. Geboren in Nunspeet als dochter van een beeldhouwer, kwam de keuze voor een toekomst in de kunst niet geheel onverwacht. Inmiddels exposeert zij door het hele land met haar bronzen beelden en schilderijen.

“Ik kom uit een gezin met vijf kinderen en dat creatieve zat er bij ons allemaal wel in. Als kind tekende en boetseerde ik al veel. Ik ben de enige van de kinderen die ook is gaan beeldhouwen, net als mijn vader Kees Spapens. Hij was in zijn vrije tijd eerst docent en later directeur van de Vrije Academie voor Beeldende Kunsten in Nunspeet. Ik liep daar als 18-jarige dan ook regelmatig rond en ben daar zelf ook lessen gaan volgen. Tekenen, grafische technieken, boetseren en uiteindelijk beeldhouwen.”

Wisselwerking

“Jarenlang heb ik gewerkt als directiesecretaresse. De kunst liep er altijd naast, maar begon een steeds belangrijkere rol in mijn leven te krijgen. In 1998, na de geboorte van onze tweede zoon, besloot ik me helemaal te richten op de kunst en sindsdien ben ik zelfstandig ondernemer. Ik houd me bezig met beeldhouwen en dan voornamelijk in het brons. Een veelzijdige materie waar zoveel uit te halen valt. Daarnaast maak ik ook schilderijen. Ik vind vooral die wisselwerking tussen het platte vlak en het ruimtelijke heel prettig.”

Identiteit ontwikkelen

“Het is belangrijk voor een kunstenaar om een eigen identiteit te ontwikkelen. Herkenbaarheid, een oeuvre opbouwen. Dat je ziet: Dat is een echte Brood, bijvoorbeeld. Ik merk dat die herkenbaarheid van mijn werk groter begint te worden. Mede door de billenserie die ik gemaakt heb. Dat is een beetje mijn handelsmerk aan het worden. Daar ben ik best wel trots op.”

Billenbeelden

De billenserie bestaat uit beelden van een paar vrouwenbenen met een rok die omhoog waait. “Het is een serie die ik ook maar bij toeval heb bedacht. Mijn eerste billenbeeld maakte ik voor het Harderwijkse Rimbaud Festival in 2008 en is geïnspireerd op een gedicht van de Fransman Arthur Rimbaud. Ik had het beeld nog staan maar had er al even niet naar omgekeken. Dat gebeurt wel vaker en omdat ik werk met was, kan ik het er na een tijdje zo weer bij pakken en verder gaan. Maar het stond er dus al even toen de atelierroute er weer aan kwam. Toen besloot ik het beeld voor die tijd in brons te laten gieten. Tijdens de atelierroute bleek het heel succesvol te zijn. Toen heb ik er een vervolg aan gegeven met een hele serie. De beelden hebben zelfs in de Keukenhof gestaan afgelopen jaar. Ook heb ik de billenserie verwerkt op doek.”

Realistisch en abstract

Naast de billen-serie maakt Monique ook beelden van torso’s, engelen, stieren en paarden. Ook werkt ze in opdracht. “Mijn stijl is een combinatie van realisme met abstracte kunst. De beelden ontstaan via een schets of groeien vanuit het materiaal. Maar altijd is het alsof ze hun eigen vorm bepalen. De fragmenten van mens en dier, het onafgemaakte hebben een zekere spanning en lichtvoetigheid. De beelden stralen door hun houdingen en vlakken kracht uit, maar door hun rondingen toch ook iets zachts. Het zijn tegenstellingen die me aanspreken. Ik maak beelden zonder benen of torso’s die niet af zijn.”
“Kunst kan je raken of helemaal niets met je doen. Ik heb persoonlijk meer met toegankelijke kunst. Kunst is emotie. Als ik naar kunst kijk wil ik dat ik er in gezogen wordt. Het zijn voornamelijk vrouwentorso’s die ik maak. Waarom? Dat weet ik eigenlijk niet… Een vrouw heeft elegante vormen, misschien is dat het. Stieren maak ik tegenwoordig ook veel. Mijn sterrenbeeld is stier. En paarden. Ik weet nog dat het allereerste beeld dat ik maakte een jong veulentje was.”

Snel resultaat

“Ik heb ook wel eens iets gehakt in steen, maar als je dan een foutje maakt, kun je het soms niet meer corrigeren. Ik ben iemand die meer is van het ‘opbouwen’. Ik wil sneller resultaat zien. Werken met was en het vervolgens in brons laten gieten is dus ideaal voor mij. Bij mijn schilderwerken werk ik vooral met acrylverf, omdat dat snel droogt. Olieverf duurt me weer net te lang. Ik ben iemand die het prettig vindt om aan korte, aflopende projecten te werken. Ik heb samen met een collega-kunstenares een jaar lang Galerie Mocca op de Vischmarkt gehad. Sinds afgelopen mei zijn we hiermee gestopt. Ik krijg het toch een beetje benauwd als het gaat om zulke langere termijn projecten. De galerie is inmiddels door anderen overgenomen, dus blijft gelukkig wel gewoon bestaan. En ik heb weer meer vrijheid.” De werken van Monique zijn inmiddels niet meer te bewonderen in de galerie, maar wel op exposities door heel Nederland. Enkele van haar schilderijen hangen op dit moment in Brasserie de Bank in Harderwijk, waar Monique de kunst verzorgt. “Iedere drie maanden hangt er werk van andere kunstenaars en nu dus even van mijzelf.”

Sieraden

Naast haar beelden en schilderijen, heeft Monique tegenwoordig ook een eigen sieradenlijn: Minimo. Kleinere versies in haar zo herkenbare stijl, voornamelijk hangers en ringen. Ze laat me een mooie bronzen ring zien die ze zelf draagt. “Bij het maken van sieraden word je gedwongen heel klein te gaan. Het is priegelwerk, dus daar moet je wel van houden. Ik vind het geweldig om groot te werken, maar ook uitdagend om klein werk te maken.”

Ook beeldende kunst maken?

Wil je in de leer bij Monique? Dat kan! Ze geeft samen met collega-kunstenares Camille van Os workshops en cursussen voor particulieren en bedrijven op verschillende locaties, onder andere in Harderwijk, Biddinghuizen en Zeewolde. Kijk hiervoor op www.moccademie.nl.

Momenteel werkt Monique aan meerdere opdrachten, onder andere een waarderingsteken en dasspeld voor de Gemeente Nunspeet, hierin volgt zij haar vader op die het vorige waarderingsteken maakte.