Marion Derks 1

Marion Derks

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Schaapsherder

Hotspots Editie 12

Vandaag regent het. Gewapend met regenjas en petje rijd ik richting de Ermeloosche Heide. Hier staat de grootste schaapskooi van Europa. De 303 Veluwse Heide Schapen worden geleid door Marion Derks. Marion werkt al acht jaar als schaapsherder bij deze kudde. Gekleed in een groene cape die haar kleding droog houdt vertelt zij:”Als schaapsherder ben je afhankelijk van wat de natuur je brengt. Het weer hoort erbij en zorgt ervoor dat elke dag anders is. Ik vind het heerlijk. Dit is het, dit is mijn werk. Ik heb kantoorwerk gedaan en dan wist je niet eens wat voor dag het was geweest. Nu sta ik met weer en wind buiten. Gezond werk. Ik ben nog nooit zo grieperig geweest als in de periode op kantoor.”

 

Hoe ben je bij dit beroep gekomen?

“Ik ben opgegroeid op een boerderij. De liefde voor schapen zat er al vroeg in. Na een periode als vrijwilligster te hebben gewerkt bij een kudde in Zeist kwam deze vacature in Ermelo vrij. Die heb ik met beide handen aangegrepen. Met zo’n hond bij de schapen werken vind ik heerlijk. Bij dit beroep is het wel belangrijk dat je sterk in de schoenen staat. Je staat toch hele dagen met jezelf. Als je niet lekker in je vel zit en jij komt jezelf de hele dag tegen dan is dat zwaar. Gedachten komen en gaan, daar moet je tegen kunnen. Maar herders zijn over het algemeen eigengereide mensen. Daar hoor ik graag bij.”

 

Eenzaam beroep?

“Nee, deze plek is heel gevarieerd doordat er in de zomer veel toeristen komen. Toeristen maken een praatje en stellen vragen. Dat is gezellig. Tegen de tijd dat ik die drukte een beetje zat ben is het herfst en dan wordt het vanzelf minder. Gedurende de hele winter loop ik alleen op de hei en dat vind ik ook wel weer lekker. Het zou voor mij niet het hele jaar door stil moeten zijn maar ook niet het hele jaar door druk. Ik moet af en toe die rust krijgen. Mijn eigen ding doen.” Ondertussen lopen er een stel schapen de verkeerde kant op. Marion geeft haar Border Collie, genaamd Roy, een aantal instructies en hij rent eropaf. Binnen een minuut staan alle schapen weer op de goede plek.

 

Tjonge, Roy weet precies wat hij moet doen.

“Het zit in het soort. Hij is een echte Border Collie. Je moet ze wel trainen om ervoor te zorgen dat ze doen wat jij wil. Maar deze is echt heel erg van het eigen initiatief nemen. Door ervaring weet hij inmiddels wat de bedoeling is en dan neemt hij automatisch al strategische plekjes in waarvandaan de schapen goed terug te halen zijn. Zonder hond is dit werk niet te doen. Je zou de hele dag achter de schapen aan moeten rennen.”

 

Straks komen er ook nog lammetjes bij.

“Er zijn nu 190 schapen drachtig. Dat worden ongeveer 250 lammetjes. Tijdens de lammerperiode draai ik de nachtdiensten. Slapen in mijn bed op het kantoor en dan om de vier uur even kijken of alles goed gaat. Die dagen nemen onze vrijwilligers mijn dagdiensten over. Als de jongste lammetjes een week of drie zijn gaat het hele spul weer de hei op. En dan loop je met bijna 600 dieren. Daar heb je de handen aan vol. Het is altijd heel spannend, zeker als ze voor het eerst naar buiten gaan. De lammetjes raken hun moeder kwijt, mekkeren wat, maar zoeken haar zelf weer op. In het begin moeten ze wennen aan het feit dat de wereld groter is dan de schaapskooi.”

 

Raak je wel eens een schaap kwijt?

“Ééntje zul je niet zo snel merken. Schapen zijn kuddedieren. Zij willen zoveel mogelijk bij elkaar blijven. Als er dieren afdwalen zijn het er al gauw 20 of 30. Dat valt altijd op.”

 

Heb je lievelingetjes?

“Jazeker, ik heb één van de schapen Vlekje genoemd. Die heeft allemaal vlekjes op haar kop. Hierdoor voldoet zij niet aan de eisen van het “echte Veluwse schaap” en laten we haar niet dekken. Toch kan ik haar niet verkopen. Ik heb ook één zwart schaap. Die was best schuw dus die ben ik brood gaan voeren. Nu hoef ik maar met het zakje te kraken en ze komt al. Vooral tijdens de lammerperiode bouw je een band op met veel schapen. Sommige schapen komen echt naar je toe om geknuffeld te worden. Die knuffelschapen zijn toch een beetje favoriet.”

Na een wandeling zijn we aangekomen op een heuvel. We zijn natgeregend en ik moet bekennen, de kou sluipt vanuit de tenen mijn hele lijf door. Maar dit uitzicht….het maakt alles goed.

 

Hier zit je zeker regelmatig met een boek onder de boom?

“Nee, dat doe ik nooit. Dat kan ook niet want ik wil constant de schapen in de gaten houden. Dan kan ik de lijn van een boek toch niet volgen. Dat beeld met dat boekje of breiwerkje op de hei is helemaal verkeerd.” Het gesprek is ten einde. Ik loop richting auto. Als ik mij omdraai zie ik Marion op de heuvel staan. Groene cape, schaapjes grazend op het veld, de hond rent rond. Het is koud en nat, minder romantisch, maar
toch…….