Luider & Van Donselaar 1

Luider & Van Donselaar

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Warme humor

Hotspots editie 15

Tekst: Lilian van de Kamp – Fotografie: Heidy Bouw

We spreken het duo in Amsterdam, waar ze die ochtend repeteren. We hebben een fotograaf meegenomen, dus er wordt nog wat lippenstift op gedaan en nog even snel een stroopwafel weggewerkt. Dan volgt een gesprek waarin onze lachspieren flink op de proef worden gesteld, maar waar we ook de gevoelige kant van het duo te zien krijgen.

Voor degenen die jullie nog niet kennen: wie zijn Luider en Van Donselaar?

“Nou, ik ben Luider en zij is Van Donselaar…” Stilte. Dan begint Elly te lachen. “Oke, even serieus. Ken je Snip & Snap? ?Is van voor jouw tijd denk ik… De Mounties, Johnnie en Rijk, Van Duin en Van Dusschoten. Dat moet je anders maar even opzoeken. Het zijn sterke duo’s die samen een echte eenheid vormen. Verder zijn we niet te vergelijken hoor, maar wij zijn ook zo’n eenheid. Wij hebben die klik en zijn niet twee individuen die geforceerd samen leuk willen zijn.”?

Hoe is het duo ontstaan?

“We zijn al twaalf jaar samen.” “Veel te lang…” fluistert Elianne me zuchtend toe. Elly gaat vrolijk verder: “Elianne komt voorheen uit de toneelwereld en ik kom uit de theaterwereld, het cabaret. Het begon eigenlijk allemaal in het zwembad in Tenerife. Ik organiseerde in die tijd dinnershows in Nederlandse hotels. Wij zijn toen door een ander organisatiebureau geboekt voor een aantal optredens in het buitenland. Samen met een aantal andere artiesten en een paar honderd fans zijn we naar Tenerife gevlogen. Elianne en ik kenden elkaar toen nog helemaal niet zo goed, maar deden iedere avond samen een stukje cabaret. Daar ontstond onze klik. We hebben vreselijk gelachen en hebben dezelfde humor. Na die reis hebben we het theaterprogramma ‘’Luid en Donzig’’ geschreven waarmee we hebben deelgenomen aan het Amsterdams Kleinkunst Festival. We werden finalisten en spelen nu ons derde avondvullende programma, Klittenband.”

Klittenband?

“Hij is leuk hè? Klittenband was de oorspronkelijke werk-titel, onze regisseur had hem verzonnen. We hebben hem er gewoon in gehouden, want naarmate we het woord vaker hoorden, vonden we het steeds leuker. Het staat natuurlijk een beetje voor hoe hecht je bent. Je bent samen, je kunt het uit elkaar trekken en als je het weer samenvoegt, is het weer één.” Om het effect van Elly’s verhaal te versterken, produceert Elianne er ondertussen geluiden bij die moeten klinken als klittenband. “Kkkkggggt, kkkggggt.” “Maar voor het programma helemaal was zoals we voor ogen hadden, hebben we maandenlang over en weer gemaild, geschreven, gebrainstormd, herschreven, en gerepeteerd. Dagenlang hebben we doorgebracht in repetitielokalen en spiegelruimtes. Kijken, luisteren, bewegen, spelen… en opnieuw, maar dan net anders.”

Zijn jullie improvisanten?

Elianne: “Absoluut. We improviseren regelmatig. Niet één voorstelling is hetzelfde. Of we zijn een attribuut vergeten, we krijgen de slappe lach of er gebeurt iets in de zaal. Dat houdt je fris.” Elly wil nog wel iets toevoegen over de huidige show. “We zoeken hier ook meer de dialoog met het publiek op. We zijn altijd blij als er iemand te laat komt, een niesbui krijgt of er een telefoon af gaat. Dat is voor iedere cabaretier een welkome afleiding, daar kun je iets mee.” Toch hoeft het publiek niet huiverig te zijn volgens Elianne: “We zetten niemand te kakken. Nooit. Alleen onszelf. Ons programma staat bol van zelfspot. Wij houden het publiek een spiegel voor met allerlei herkenbare situaties en die dagelijkse situaties vergroten we heel erg uit.”

Het publiek is dus veilig?

“Als je het hebt over de vorm van cabaret, is het een warm cabaret. Het is niet hard, maar meer dat mensen relaxed achterover kunnen zitten en denken ‘oh gezellig’ of ‘ach ontroerend’. Warme humor. Gewoon een gezellige avond uit. Wij trekken alles uit de kast om het publiek, waar je het uiteindelijk allemaal voor doet, een onvergetelijke avond uit te bezorgen.”

Wat kunnen we verder van Klittenband verwachten?

“De rode draad in de voorstelling is verhuizen en de veranderingen in het leven. Ons decor bestaat uit verhuisdozen. Wij pakken in en pakken uit. Het verleden en het heden. In je leven verhuis je een aantal keer, omdat je situatie verandert, zeker als vrouw. Je wordt volwassen, gaat naar school, krijgt verkering, je gaat samenwonen, trouwen, er komen kinderen, je gaat scheiden, je gaat opnieuw samenwonen. Die veranderingen hebben wij allebei van heel dichtbij meegemaakt. Vragen als: Wat koester je? Wat neem je mee en wat laat je los? Dat komt aan bod in ons programma. Wat zeggen wij mooie dingen hè?”

Klinkt allemaal best serieus.

Voordat de dames kunnen reageren onderbreekt Evert, de regisseur van het duo, ons. “Het is een misverstand dat cabaret alleen maar grappig moet zijn. Het moet ook schuren. Het moet pijn doen. Ze hebben allebei ervaringen opgedaan in het leven en die komen in het programma voorbij. Elianne zingt bijvoorbeeld een prachtig lied over haar scheiding. Afgedankt, heet het.”

Kun je wat laten horen?

Elianne zet in: “Dankjewel voor al die mooie jaren, waarin wij lief en leed hebben gedeeld. Dankjewel dat ik jouw kinderen mocht baren en het spijt mij dat jij je bij mij verveelt. Neem nu geen afscheid van alles wat ik koester en sta eens stil bij hoe het verder moet. De laatste jaren die wil ik met jou slijten, ik heb nog zoveel mooie tijd van je tegoed. In mijn hart voel ik een diep verlangen, naar de man die jij ooit bent geweest. Je wilt niet vechten voor wat we samen hebben en dat van alles, kwetst me nog het meest.?Maar alsjeblieft, hier heb je nog een boodschap: ik zal je missen, omdat ik van je hou. Maar alsjeblieft, voor nu en in de toekomst, denk aan je kinderen, en soms nog aan je vrouw.”?

Wauw… die komt binnen.

“Ja, we zijn niet alleen maar grappig, er zit ook een gevoelige kant aan. Maar niet alle nummers zijn zo zwaar hoor, want er komt ook veel ongebreidelde lol en flauwekul in voor. Onze Tiroleract is zoiets. Echt op de grote lach, bijna slapstick.”

De Tiroleract? Vertel…

Elianne: “Nou, kijk eens goed wat je hier ziet zitten. Elly staat in een of andere pittig Dirndljurkie. Ja, zo heet dat dus,” “Ik kan het hebben hoor, ik heb goede benen,” onderbreekt Elly. “en ik sta in een lederhose… met een hoedje… met een veertje…” “Zij kan het ook hebben, ze heeft ook leuke benen!” voegt Elly er lachend aan toe. “Maar zie je het voor je? Als wij daar dus samen staan, hoeven we dus al niet zoveel meer te zeggen. Dan gaan we dus ook nog eens raar Duits spreken. Dat was niet helemaal de opzet, maar het bleek dat ik geen Duits spreek. Ik moet er heel erg mijn best voor doen en het klinkt nóg niet. Nou ja, dat is dan maar zo…” dan beginnen ze gezamenlijk weer heel erg te lachen.

Volgens mij hebben jullie tijdens het ontwikkelen van de show al ongelofelijk veel voorpret gehad?

“Als je zelf niet kunt lachen om wat je doet, hoe kunnen anderen er dan om lachen? Je moet wel leuk vinden wat je doet. Het grootste compliment dat wij krijgen vind ik dat er weinig verschil zit tussen hoe we op het podium zijn en hoe we echt zijn en dat we uitstralen dat we er zelf zoveel lol in hebben. Dat moet je toch hebben? Het moet geen gekunsteld kunstje zijn.” Elly: “Wij spelen niet, wij zijn…” Elianne is begint te sniffen: “Wil je een zakdoek? Ik schiet vol!” En weer schieten ze beiden in de lach…

Wie meer van Luider en Van Donselaar wil horen en zien, moet zeker naar hun show Klittenband gaan op zaterdag 30 oktober in Cultureel Centrum Putten.