Lex Harding 1

Lex Harding

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Radiolegende op reis

Hotspots editie 22

Als je het over nostalgie hebt en je hebt het over radio, dan kom je sowieso bij Lex Harding (66) terecht. En omdat hij recentelijk een boek heeft uitgebracht over de reis van zijn leven, waren we benieuwd naar zijn belevenissen. Al jaren woont Lex op een schitterend landgoed in Nijkerk en hij nodigde ons uit op de koffie.

Tekst: Lilian van de Kamp
Fotografie: Henk Merjenburgh

Een lange oprijlaan die leidt naar een prachtig monumentaal landhuis tussen de goudgele bomen. Wauw, wat een plaatje is dit. Als we op de bel drukken doet Lex open. Ik weet niet zo goed of ik hem nou aan moet spreken met zijn artiesten naam Lex Harding of met zijn echte naam Lodewijk den Hengst, maar hij stelt zichzelf gewoon voor als Lex. “Ik gebruik beide namen. Ik heb beste vrienden die me Lex noemen, maar ik heb ook net zulke goede vrienden die me Lodewijk noemen. Ik luister naar allebei en ze staan ook beiden in mijn paspoort,” legt hij later uit. We mogen doorlopen, de trap op naar een kantoor of ontvangstruimte met heel veel reisboeken in de kast en allerlei foto’s aan de muur. Aan de ene wand prijkt een foto van het Veronica schip. Op een andere muur hangt een grote kaart van Afrika.

Populair

Van 1967 tot 2000 was Lex zelf professioneel bezig met de muziek. Hij begon zijn carrière als discjockey bij Radio Dolfijn, wat enkele maanden later werd omgedoopt tot Radio 227. Een jaar later ging hij aan de slag bij Radio Veronica, eerst als nieuwslezer, daarna als deejay. Hij werkte hier uiteindelijk 7 jaar en werd de populairste discjockey van Nederland. Na het verdwijnen van de zeezender Radio Veronica in 1974 ging Lex aan de slag bij de Veronica Omroep Organisatie, die uitgroeide tot de grootste omroep van Nederland. Daarna was hij betrokken bij de oprichting van Sky Radio, RTL Veronique, wat we tegenwoordig kennen als RTL, Radio 538, TMF en zijn meest recente mediaproject Slam!FM. Deze laatste zender heeft hij begin dit jaar verkocht aan RTL en sindsdien houdt Lex zich zakelijk niet meer bezig met radio en tv. “Ik realiseerde me dat ik hiermee een punt zette achter mijn carrière in de media en dat vond ik ook wel best. Het was tijd voor andere leuke dingen.”

Geen interesse meer

“Ik heb de muziek al die tijd heel intensief gevolgd. Het was voor mij een hele opluchting toen ik dat kon loslaten. Dag in dag uit hield ik alles bij en kende de Top 40 altijd letterlijk uit mijn hoofd. Hoe verder dat moment achter me ligt, hoe minder ik me eigenlijk interesseer in de huidige popmuziek. Al die jaren muziek in mijn hoofd is ook een soort overdaad. Mijn harde schijf is vol. Het boeit me niet meer. Ik hoor zo nu en dan wel eens wat leuks, maar het merendeel vind ik niet zo leuk meer. En dat past bij mijn leeftijd, want die muziek wordt ook niet voor mij gemaakt.”

Terugblik

“Natuurlijk ben ik trots op wat ik heb bereikt, want ik heb natuurlijk met de meeste huidige, populaire radiostations wel wat te maken gehad. Ik heb me nooit laten drijven door geld, maar ik streef bij ieder project wat ik doe naar succes. Ik wil graag de beste worden en dat is vaak gelukt. Er zijn ook veel dingen mislukt hoor, maar dat vergeet je snel weer. Ik ben niet iemand die bezig is met het verleden. Als ik zo op een rijtje zet wat ik heb gedaan, denk ik wel ‘nou, nou, dat is nogal wat’. Maar ik denk daar niet elke dag aan. Ik vind het best leuk om over te praten, maar ik zal er niet zelf over beginnen. Ik sta met beide benen in het heden en ik kijk naar de toekomst. Ik heb bijvoorbeeld ook geen archief. Niets bewaard. Oude bandjes of opnames heb ik niet. Oude platen ook vrijwel niet meer. Ik werd er helemaal gek van. Ik had zoveel platen en dan was ik ook nog zo’n pietje precies dat ik ze op alfabetische volgorde wilde. Dat werd een dagtaak. Ik kan goed opruimen. Als je een groot huis hebt, heb je ook altijd rotzooi, dus ik moet wel.”

Tijd voor andere dingen

“Mijn belangstelling is heel veelzijdig en ik heb altijd heel veel verschillende dingen gedaan en daar zal ik ook niet mee ophouden. Ik ben graag bezig op dit landgoed, dat is best intensief, en ik verzamel kunst. Daarnaast heb ik nog allerlei zakelijke belangen. Zo exploiteer ik kantoren in Amsterdam, met name rijksmonumenten aan de grachten die ik laat restaureren. En daarnaast houd ik dus van reizen. Mijn hele leven heb ik veel gereisd. Zowel zakelijk als privé. Ik ben altijd gefascineerd geweest door het onbekende. In Afrika was ik nog nooit geweest, dus ik was erg nieuwsgierig naar het continent.”

Droomscenario

“Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Dus toen mijn huwelijk na dertig jaar op de klippen liep, had ik niets meer dat mij tegen hield om deze reis van noord naar zuid Afrika te maken. We hadden het er thuis al regelmatig over gehad, als we weer aan het fantaseren waren over reizen, maar nu moest het er dan maar echt eens van komen. Mijn zoon Rein (28) wilde wel mee en een vriend van hem ook wel. Een reisgezelschap van drie is sowieso beter. Met zijn tweeën heb je eerder last van irritaties. Maar die vriend van Rein haakte toch af en we moesten dus op zoek naar een nieuwe reisgenoot. Mijn jongste zoon Rick (25) zei dat hij dan wel meewilde. Hij is niet zo ondernemend, dus dit had ik absoluut niet verwacht, maar wat een droomscenario. Samen met mijn twee zoons een reis maken.”

Van noord naar zuid

“Na een half jaar voorbereiding begon de reis van mijn leven in oktober 2009. Rein had ontslag genomen, Rick verlengde zijn stageperiode niet en ik was vrij om te gaan en staan waar ik wilde. Van Alexandrië, bovenin Egypte, zijn we in vier maanden tot het meest zuidelijke puntje van Zuid-Afrika, Kaap l’Agulhas, gereisd. Het was een reis met een open einde, want we wisten van te voren niet hoelang het zou gaan duren. We hadden wel een globale planning, maar je weet natuurlijk nooit hoe het onderweg loopt. We stonden op en dan bekeken we waar we die dag heen zouden gaan.”

Verrast

“Wat me het meest verrast heeft zijn de afstanden. Afrika is een enorm continent. Het is gewoon niet voor te stellen, tenzij je er doorheen bent gereden. En ik denk ook dat de media hier een verkeerd beeld schetsen van Afrika. Veel mensen denken dat het er gevaarlijk is, maar als je hier iets leest over dat er in een bepaald land mensen zijn overvallen, dan kun je dat niet een heel continent aanrekenen. Daar is het gewoon echt veel te groot voor. Dat is hetzelfde als er iemand in Spanje wordt overvallen en dan zeggen dat het in Nederland gevaarlijk is. Het meest indrukwekkend vond ik denk ik Ethiopië, daar wil ik nog meer van zien en weten, hun historie vind ik heel interessant.”

Dagboek

“Ik had van te voren niet bedacht van deze reis een reisverslag te schrijven, maar toen er de eerste drie dagen al zoveel gebeurde, moest ik het wel opschrijven. Die aantekeningen maak ik om de momenten te kunnen vasthouden en omdat ik het graag met anderen wil delen. En toen ben ik tijdens deze reis ook weer een dagboek bij gaan houden, zoals ik al eerder ook bij twee andere grote reizen had gedaan. Deze verhalen heb ik toen laten drukken voor vrienden en familie, maar niet voor het grote publiek. Toen deze reis achter de rug was vond ik het zonde om niets met onze aantekeningen te doen, dus ik ging op zoek naar een uitgever. Niemand wilde het hebben, maar bij Just Publishers waren ze enthousiast. Geloofden ze er in. Uiteindelijk heb ik er anderhalf jaar over gedaan om het boek te krijgen zoals het nu is.

OrangeBabies

“Ik ben heel blij dat ik dit zelf heb kunnen schrijven. Ik merkte dat hoe langer ik er mee bezig was, hoe beter het werd. Dus ik ben trots op het resultaat en ik vind het fijn om te horen dat men het mooi vond en het idee heeft me te hebben leren kennen. Mijn gevoelsleven en de verhouding tussen mij en mijn kinderen komt in het boek ook naar voren. Ik ben blij dat dat blijkbaar goed is overgekomen. Ik kan je vertellen dat inmiddels de derde druk in de winkels ligt en er ook nog een vierde aan zit te komen. Dat is fantastisch. De opbrengst van het boek gaat naar OrangeBabies, een stichting die als voornaamste doel heeft zwangere vrouwen met hiv en hun baby’s in Afrika te helpen. Zelf hebben we geen ellende gezien in Afrika. Geen droogte, geen honger, geen oorlog en geen hiv. We hebben het niet vermeden, maar we hebben het ook niet opgezocht. Ik denk dat we vooral veel geluk hebben gehad dat deze ellende ons bespaard is gebleven. Maar het is er natuurlijk wel.”