Jan des Bouvrie 1

Jan des Bouvrie

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Interieurontwerper

Hotspots Editie 10

Jan Anton des Bouvrie, geboren in 1942 in Naarden groeide op in de meubelbranche. “Het werd als het ware met de paplepel ingegoten, mijn opa was stoffeerder, een oom meubelmaker en mijn ouders hadden een meubelwinkel, waarin ik al jong aan het werk werd gezet.” Zijn ouders waren bevriend met grote architecten die zijn ouders adviseerden om Jan, ondanks zijn zware dyslexie, toelatingsexamen te laten doen aan de Rietveld Academie. “Na drie dagen kreeg ik een brief waarin stond dat ik was aangenomen. Dat was de mooiste dag van mijn leven! Anders was ik misschien barkeeper geworden of waterskileraar, ook leuk.”

Inmiddels zet Jan zich in om jongeren op te leiden, in de vorm van ‘De Jan des Bouvrie Academie’, een HBO in Deventer (onderdeel van Saxion Next) en het ‘Jan des Bouvrie College’, onderdeel van het ROC in Amsterdam. “Dat is geweldig”, vertelt Jan enthousiast. “In Amsterdam komen zulke creatieve, goed geklede, leuke mensen op de opleiding af! Jongeren die anders niet de kans hebben om naar een academie te gaan kunnen, nadat ze de ROC opleiding hebben afgerond, alsnog naar Deventer of bijvoorbeeld naar het Rietveld. Ik geef een paar keer per jaar les, en ik vind het belangrijk om mijn leerlingen mee te geven dat ze een vak moeten kiezen waarin ze gelukkig kunnen worden. Eigenlijk weten kinderen al op heel jonge leeftijd wat ze leuk vinden, en toch zijn er zoveel kinderen die niet weten wat ze moeten doen. Het is de kunst van de ouders en de leerkrachten te signaleren wat kinderen aanspreekt. Ik heb samen met Monique twee kinderen. Mijn zoon is vijftien en wil helemaal niet mijn richting op, hij wil het liefst het onroerend goed in, makelaar worden en dat soort dingen. Mijn dochter is een lieve meid maar een hele wilde, een creatieveling en die zijn lastig. Ze zit nu op het Rietveld en doet fotografie en video, en dat gaat goed. Ze doet wat ze leuk vindt en kan
haar creativiteit daarin kwijt. Ze is als een blad aan de boom omgedraaid.”

Met elkaar communiceren blijft voor Jan een essentieel onderdeel van het gezinsleven. “Thuiskomen moet voor iedereen betekenen dat je een warm nest hebt waarin je terechtkomt. Daarom heb ik destijds de open keuken ontworpen, het hart van het huis. Inmiddels heeft zo’n beetje iedereen die aan het bouwen of verbouwen is een open keuken, meestal met een keukenblok. Daar zitten de kinderen aan, daar drink je een borrel, daar kan worden gelachen en daar kan worden gehuild. Familylife is rond de tafel, en vooral zonder computer erbij! Over de hele wereld haalt de computer het familieleven uit de gezinnen weg, daar gaan we kapot aan! Vroeger hadden we een hamer en een beitel, en dat was een gereedschap. Zo zou je een computer ook moeten zien. Als een gereedschap, maar het vult het leven niet aan, geeft nergens antwoord op. Het kan een informatiebron zijn, prima. Maar er zijn mensen die alles achter het apparaat doen. Dat vind ik zonde van het leven!”

Zijn eigen plek, zijn huis in Naarden is inmiddels al 35 keer verbouwd. De ene keer rigoureuzer dan de andere keer, maar één ding blijft altijd en dat is zijn kunst. “Ik ben een hele grote kunstverzamelaar. Ik vind dat kunst toevoegt. Kunst is de vertaling van de tijd, kunstenaars bepalen de tijd. Kijk maar naar Andy Warholl of Picasso, die de burgeroorlog in Spanje heeft geschilderd. Of zoals nu, die Chinese schilders die zo wereldberoemd aan het worden zijn. Zij schilderen de vrijheid van China. Laatst heb ik in Zuid Afrika iets gekocht van een kunstenaar die de eerste stembusjes op zijn kunstwerk had bevestigd. Een kunstenaar is altijd bezig met wat er gebeurt, ze verwoorden of vertalen eigenlijk de tijd. Ik houd van wit omdat ik van kunst houd, mensen zijn kleuren, bloemen zijn kleuren en hoe meer kleur je in een interieur brengt, hoe meer dat afbreuk doet aan de rest. Het gaat mij dus niet om de kleur wit, maar om de fundering van kleur.