Holland's Got Talent 1

Holland’s Got Talent

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Backstage

Hotspots editie 24

Tekst: Lilian van de Kamp
Fotografie: Henk Merjenburgh

Ik ben op maandagmiddag in Barneveld. Normaal gesproken een rustige dag in het theater, maar niet vandaag. Bij de ingang van het Schaffelaartheater in Barneveld staan dranghekken opgesteld en er staan een paar stoere beveiligingsmannen aan de deur. Het regent, maar de mensen staan opgewonden in de rij.

Ze hebben het er allemaal voor over, want zometeen mogen ze als publiek aanwezig zijn bij de opnames van Holland’s Got Talent. In kleine groepjes worden er mensen naar binnen gelaten. Jongens en meisjes, jong en oud, zijn er om hun vriendjes, vriendinnetjes, klasgenootjes of clubgenootjes aan te moedigen.

Stil zijn

De talenten die deze opnamedag op het programma staan, zijn in de foyer al flink aan het oefenen. Het complete gebouw is van binnen omgetoverd tot Holland’s Got Talent terrein. Overal waar je kijkt zie je het logo voorbijkomen en alle deuren zijn van onder tot boven beplakt. Als we binnenkomen moeten we meteen heel stil zijn, want een cameraploeg is net wat interviews aan het afnemen. Zelfs de koffiejuffrouw mag geen koffie voor ons zetten, want dat maakt geluid.
Repeteren De deelnemers zijn druk met hun performance. In de ruimte waar we binnenkomen wordt dan ook volop gerekt en gestrekt en verderop zien we een jongen met grote clownsschoenen jongleren met gekleurde balletjes. Hier en daar zitten ook wat kandidaten aan de tafeltjes soms een beetje zenuwachtig om zich heen te kijken.

Directeur Frans Meijer

Voordat we achter de schermen een rondleiding krijgen hebben we een afspraak met Frans Meijer, de directeur van het theater. We mogen naar boven lopen en omdat we niet zo nodig met onze neus op tv hoeven proberen we de filmende camera’s te ontwijken. De directeur, zelf afkomstig uit de tv-wereld en begenadigd drummer (o.a. bij Peter en zijn Rockets), blijft het fantastisch vinden om zijn theater hiervoor beschikbaar te stellen: “Dit is het derde seizoen dat we hieraan meewerken dus het is inmiddels een geoliede machine. De talentenjacht is hier terecht gekomen doordat mijn achtergrond in de tv-wereld ligt. Ik was producer van tv-programma’s en dan heb je connecties waar je zo nu en dan mee aan de praat raakt over allerlei zaken. Toen heb ik de productie een voorstel gedaan met dit als resultaat.”

Een bed voor Gordon

“We genieten het meest van de reuring die het met zich meebrengt. Dan zie je hier in de foyer al die talenten heel zenuwachtig rondlopen. Sommigen hebben net een paar danslessen gevolgd en anderen zijn al ‘echte artiesten’ die hun manager bij zich hebben en allerlei wensen hebben. Met de wensen van de juryleden valt het mee hoor. Ik nog wel een leuke anekdote. Vorig jaar was Gordon moe tussen de opnames door en had hij last van zijn rug. Het liefst wilde hij even gaan liggen. Dat ving ik op en de productie zelf was heel druk met allerlei andere dingen, dus heb ik het vervolgens hier in de ploeg neergelegd en de volgende dag stond er een bed. Hij was helemaal blij. Afgelopen zaterdag zei hij voor de grap: Wat mis ik dat bed toch! Toen zijn twee vrijwilligers twee huizen verderop een bed gaan halen voor Gordon. Het is toch fijn om iemand te kunnen plezieren?”

Backstage

We gaan backstage. Er wordt gerepeteerd door een team trampolinespringers. De drie grote kruizen boven het podium vallen op, maar de jury is nog nergens te bekennen. Er staan verschillende cameramannen en vrouwen klaar voor de start. Nog een half uurtje en dan beginnen de opnames. We lopen een hal door en komen in de coulissen, achter het podium. Jonge meisjes in blauwe turnpakjes maken nog een paar radslagen en we glippen snel langs ze heen, zodat we geen benen in onze nek krijgen. Presentator Robert ten Brink maakt nog even een praatje met de meiden, zonder dat er een cameraman bij aanwezig is.

In de coulissen

Dan staan we achter de zwarte doeken op het podium. Er staat een tafeltje met drankjes voor de jury met heel groot ‘Afblijven’. Leuk om te weten: Patricia komt haar dag door met appelsap. Er zit een geluidstechnicus aan de zijkant van het podium met een groot paneel knoppen voor zich en een klein tv-schermpje. Intussen loopt de zaal vol met publiek. Als iedereen zit, komt er een man het podium op die het publiek mag opwarmen en de regels mag uitleggen. Tassen en jassen onder de stoelen, want die mogen niet zichtbaar zijn. Spandoeken die mogen tijdens een speciaal moment omhoog, maar tijdens de rest van de opnames moeten ze opgeborgen blijven. En natuurlijk moeten ze enthousiast meedoen en vooral applaudisseren.

Opnames van start

Net als de vorige jaren vellen Patricia Paay, choreograaf Dan Karaty en Gordon het oordeel over de artiesten. We zouden een kort interview mogen houden met een van de juryleden, maar zoals dat bij drukke opnamedagen gaat, blijkt dit als puntje bij paaltje komt toch niet te gaan gebeuren. Omdat we ons natuurlijk niet zo snel laten kennen, wordt er geregeld dat de juryleden dan toch eventjes naar ons toekomen voor een korte vraag. Oké, gelukkig. Planning in de soep, en het begint nu toch wel een beetje te kriebelen. Niet alleen bij ons maar ook bij de crew en het publiek. De opnames gaan bijna beginnen, dat is te merken. Dan horen we in de zaal applaus en zien we de juryleden via de andere kant de zaal binnenkomen. De juryleden nemen plaats achter hun desk, maar op het moment dat we het niet meer verwachten, staan ze alle drie op en komen ze naar ons toe. “Oke, je mag Patricia een vraag stellen,” zegt de opnameleidster. “En de fotograaf krijgt de kans om wat foto’s te schieten.”

“Hoi Patries”

Door de gehaaste flow waar iedereen inmiddels inzit, noem ik Patricia per ongeluk ook nog eens gewoon Patries, alsof ik haar al jaren ken. Hopelijk hoorde ze dat niet. En dan is het moment daar. Probeer dan ook nog maar eens met een knallende vraag te komen. Het werd niet veel meer dan: Worden jullie na drie seizoenen nog steeds verrast? Patricia: “Ja, er zitten nog steeds acts bij die ik nog niet eerder heb gezien. Als het de zoveelste is die iets soortgelijks doet, raak je soms wel verveeld, maar over het algemeen komen de kandidaten toch steeds met iets nieuws, iets anders.”

In gesprek met Dan Karaty

Dan zie ik in mijn ooghoek ook nog Dan staan. Een brutaal mens heeft de halve wereld, dus ik floep er ook nog even in vloeiend Engels uit of ik hem ook een vraag mag stellen.  Hij zet een glimlach op en zegt: “of course.” Waar ik benieuwd naar ben, is of hij als Amerikaan iets typerends ziet in Nederlands talent. Hij denkt even na en antwoordt in het Engels: “Nee, ik denk niet dat er iets typerends is aan Nederlands talent. Ze doen allemaal vreselijk hun best en daar geniet ik van.” Helaas worden de juryleden op dat moment weer weggeroepen om plaats te nemen op hun stoelen. Maar ik heb mooi wel Dan Karaty gesproken! En onze fotograaf heeft het ook nog eens vastgelegd, dus ik heb het bewijs. Als de opnames dan ook echt beginnen, krijgen we een mooi plekje in de zaal en krijgen we dus vast een sneak preview van wat jullie te zien krijgen.