Henk Termaat 1

Henk Termaat

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Uitvaartverzorger

Hotspots editie 20

Tekst: Lilian van de Kamp

Henk Termaat heeft een beroep waar iedereen zo lang mogelijk niet mee te maken wil krijgen.  Maar voor een interview een gesprek aanknopen met een uitvaartverzorger is natuurlijk wat anders. Dus ga ik op bezoek bij deze zelfstandig ondernemer en ben eigenlijk toch wel benieuwd naar zijn beweegredenen om dit beroep te kiezen.

Uitvaartverzorger is niet direct een beroep waar je als kind over droomt. Hoe is dit ontstaan?

“Ik was vroeger koster in de kerk en kwam daardoor vaker dan gemiddeld in aanraking met rouwdiensten. Ik had toen nooit gedacht dat ik er iets mee wilde gaan doen. Niet veel later werd ik zelf ziek. Kanker. Dan weet je niet hoelang je nog te leven hebt en ga je je een beetje verdiepen in wat er is qua aanbod. Het was een moeilijke periode voor mij persoonlijk, maar na opereren en bestralen heb ik het overleefd. Twee jaar na de diagnose werd ik benaderd door het bestuur van de Eerste Puttense Begrafenisvereniging. De huidige uitvaartverzorger hield er mee op, of ik er wat voor voelde zijn plaats in te nemen. Omdat ik de dood heel dicht in de ogen had gekeken, vond ik het heel moeilijk om die beslissing te nemen. Ik heb er intensief over na moeten denken, maar het liet me maar niet los. Het voelde als een roeping. Na een inwerkperiode van drie maanden ben ik op 1 januari 1984 officieel begonnen, inmiddels al weer ruim zevenentwintig jaar geleden. Waar blijft de tijd?”

Is er veel veranderd in die tijd?

“Ja, tegenwoordig hebben veel nabestaanden hun eigen inbreng en invulling, meer dan vroeger. Het is goed dat het laatste afscheid daardoor nu veel persoonlijker is en zo moet het ook. Veel mensen weten zelf niet wat de mogelijkheden zijn, dus ik ben er om ze te vertellen wat er allemaal kan en mag. We overleggen dan bijvoorbeeld wat de mensen zelf willen doen en wat ze liever door ons laten doen. Er zijn nog steeds veel mensen die niet weten dat zij bijvoorbeeld zelf de laatste verzorging van de overledene mogen doen. Het wassen en aankleden kan voor nabestaanden heel belangrijk zijn. Ook het zelf dragen, zelf spreken of helpen om met touwen de kist te laten dalen in het graf, kan helpen om het verlies te verwerken. Daarnaast kan ik helpen met het maken van een rouwbericht, zorgen dat er een advertentie wordt geplaatst, de mogelijkheden van begrafenissen en crematies doornemen, enzovoort. Kortom, alles wat je maar kunt bedenken rondom een begrafenis of crematie, naar ieders wens en levensovertuiging. De ene familie wil dat ik alles regel, een ander wil weer heel veel zelf doen. Dat kan allemaal.”

Is er een opleiding voor uitvaartverzorger?

“Ja daar is een opleiding voor. Tijdens de praktijkdagen doe je veel ervaring op en daarnaast is het eigenlijk te vergelijken met een ondernemersopleiding. Je moet heel veel weten, ook over bijvoorbeeld symboliek. Welke kleur bloemen staat waarvoor? En er zijn natuurlijk steeds nieuwe ontwikkelingen waar je van op de hoogte moet blijven.”

Is het emotioneel gezien niet zwaar?

“Het raakt me altijd. Iedere uitvaart is uniek, omdat ieder mens uniek is. Of het nu gaat om een uitvaart met een overweldigend aantal bezoekers, of om juist een uitvaart van iemand die aan de rand van de samenleving leefde waar slechts een paar mensen komen. De betrokkenen op zo’n uitvaart zijn stuk voor stuk personen die helaas afscheid moeten nemen van een dierbare.”

Wat moeten we volgens u geregeld hebben?

“Het kan nooit kwaad een ‘laatste wensen formulier’ in te vullen. Daarin kun je in hoofdlijnen aangeven wat je wensen zijn. Of je begraven wilt worden of gecremeerd, op welke locatie en hoe je wilt dat je afscheid er uit ziet. Je kunt dit vastleggen bij de notaris of samen met je familie. Er zijn ook mensen die hun uitvaart van begin tot eind hebben vastgelegd, maar vergeet niet dat het voor nabestaanden goed kan zijn wat ruimte te hebben om er op hun manier een invulling aan te geven.”

Hoeveel rouwauto’s heeft u?

“Ik heb de beschikking over twee rouwauto’s. Een zwarte en een grijze. En er zijn tegenwoordig ook allerlei andere manieren om overledenen te vervoeren. Een motor met zijspan, een fiets met een speciale aanhanger, verzin het maar en het bestaat. Er is een beurs voor uitvaartondernemers waar alle nieuwe ontwikkelingen worden getoond.”

Wordt er ook wel gelachen?

“Er wordt gelachen en gehuild als er herinneringen worden opgehaald aan de overledene. Er worden ook grapjes gemaakt door de nabestaanden. Eens na het verzorgen van een overledene  vroeg één van de kinderen aan moeder of pa z’n haar goed zat…. terwijl hij kaal was.”