Hans Kazan 1

Hans Kazan

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Geboren optimist

Hotspots editie 22

Hans Kazàn (58) woont al jaren in het Spaanse Marbella met zijn gezin, maar terwijl hij een paar dagen in Nederland is voor werk, kunnen we hem toch even ontmoeten in het mooie Amsterdamse Amstel Hotel. Hans kennen we als presentator van Prijzenslag in de jaren ‘90 en natuurlijk als goochelaar, maar inmiddels is hij ook een nieuwe weg ingeslagen als inspirator en spreker. Geluk bij een ongeluk, blijkt hier wel van toepassing.

Tekst: Lilian van de Kamp

In de lobby van het hotel komt Hans aan lopen, blij dat ik wat eerder kon komen, want zijn vorige afspraak was niet doorgegaan. Chique locatie, dit hotel. “Ik doe veel van mijn afspraken hier, het is een hele prettige plek. Maar ik overnacht hier niet hoor. Nee, dat mocht ik willen, hier betaal je een paar honderd euro per nacht, dat is me toch iets te veel.”

Crisis

Voor 2012 staat zijn theatertour ‘Het Koffertje’ op het programma, wat hem op 28 januari naar Cultureel Centrum Stroud in Putten brengt. Maar voor die tijd is hij ook regelmatig in Nederland te vinden. “Ik vlieg één tot twee keer per week op en neer voor lezingen voor ondernemers. Dat is eigenlijk ontstaan in de periode na de crisis die ik heb meegemaakt.” Met de crisis doelt hij op het fiasco rondom zijn Magic Palace in Torremolinos. In 2006 opende hij de deuren van het theater, maar vanwege een sluwe contractuele constructie van de belangrijkste investeerder raakte hij zijn theater kwijt. Dat was een nachtmerrie en het heeft lang geduurd voordat hij die klap had verwerkt. “Ik ben geboren als een optimist, maar in die periode heb ik het heel moeilijk gehad. Ik was mijn optimisme kwijt en het ging echt heel slecht met me. Totdat ik op een punt kwam dat ik het van mezelf weer ‘aan’ moest zetten.”

Diep dal

Mede door zijn vrouw Wendy heeft hij zijn optimisme terug kunnen vinden. “Voor haar was het natuurlijk ook moeilijk. Ze kende me als een optimist. Als er iets tegen zat, dan had ik altijd de instelling van ‘dat lossen we wel op’. In een keer was dat weg. Ik zat anderhalf jaar in een diep dal en zij heeft mij op de been weten te houden. Ze wist natuurlijk ook niet hoe ze dat moest doen, maar achteraf heeft ze het voor elkaar gekregen door met beide benen op de grond, standvastig naast me te blijven staan. Door mij te laten inzien dat wij elkaar en ons gezin hadden en dat het belangrijkst was. We zouden ons er samen wel doorheen slaan.” Inmiddels heeft Hans zijn optimisme dan ook weer helemaal terug.

Geluk

Uiteindelijk wil iedereen in het leven hetzelfde volgens Hans: succes en geluk. “Succes is krijgen wat je wilt. Geluk is waarderen wat je hebt.” Die diepe dalen zijn misschien wel nodig om geluk te kunnen herkennen? “Absoluut. Dat is ook een basisgedachte van een optimist. Dat alles in het leven een les is. Dus als dit niet gebeurd was, dan was dit of dat ook niet gebeurd. Zo zie ik het ook. En ben je geen geboren optimist, dan kun je het jezelf natuurlijk ook gewoon aanleren. Ik hoop dat mensen door mijn lezingen geïnspireerd en gemotiveerd raken. In de huidige economie krijgen ondernemers flinke klappen uitgedeeld, dus velen zijn of komen in een soortgelijke situatie als ik heb meegemaakt. Omdat ik door vallen en opstaan heb geleerd, merk ik dat men daardoor sneller iets van mij aanneemt dan van zo’n ‘omgevallen boekenkast’ die alle regeltjes uit zijn hoofd kent, maar zelf nooit zoiets heeft meegemaakt. Mensen voelen gelijk of het echt is en moeten geraakt worden door een verhaal om er iets mee te kunnen of willen doen. Ik heb mijn passie teruggevonden en hoop dat ik andere mensen daarmee kan helpen. Natuurlijk heb ik ook niet het gouden handboek ‘Hoe wordt het leven perfect’, maar ik geef mensen slechts handreikingen.”

De Wereld Draait Door

Dat zijn rol als inspirator en motivator tegenwoordig zijn corebusiness is, had hij van te voren niet kunnen bedenken. Het is ontstaan na een bezoek aan De Wereld Draait Door, waar hij te gast was. Matthijs van Nieuwkerk interviewde Hans en een dag later belde er iemand die vroeg of hij zijn verhaal wilde doen voor een bedrijf. “In eerste instantie zag ik niet in wat ze daar nou aan zouden kunnen hebben, maar na een week heb ik die man toch terug gebeld en heb ik het gedaan. Vanuit die bijeenkomst volgden er meer en zo is het balletje gaan rollen. Nu is het een van mijn inkomstenbronnen.”

Wapperend haar

Hans Kazàn zou zichzelf echter niet zijn als hij niet meer goochelde, dus dat doet hij er ook gewoon nog bij. Maar verwacht geen knallend vuurwerk, windmachines en doorsnijtrucs. “Dat grote spektakel is niets voor mij. Zie je me al staan met wapperend haar in een of andere stoere pose?” Hans houdt het liever klein en gaat op pad met een koffertje, waarin al zijn trucs zitten. “Meer heb ik niet nodig. Ik bezorg mensen een leuke avond, waarin veel gelachen wordt. Anekdotes uit mijn leven combineer ik met een truc. Ik heb het bijvoorbeeld over mijn periode in de rimboe (Hans deed in 2008 met zijn gezin mee aan het tv-programma Groeten uit de Rimboe, red.) en heb een truc die daarbij past. Het verhaal is bij mij de kapstok van de truc.”

Geloven in een wonder

“Ik vind het prettig om alleen te werken en geniet het meest van het moment op het podium dat de hele zaal stil is en aandachtig kijkt naar wat je aan het doen bent. Nederlands publiek te nuchter voor goocheltrucs? Nee hoor. Nederlands publiek is geweldig. Die zijn heel aandachtig en geconcentreerd. Spanjaarden zijn wat sneller afgeleid, die komen vaak in grote groepen en zitten soms gewoon door je verhaal heen te praten. Ik ben natuurlijk opgegroeid met Nederlands publiek, dus ik weet hoe je het ijs moet breken. Misschien dat een buitenlandse goochelaar dat anders ervaart, dat weet ik niet. Het leukste van goochelen vind ik nog steeds dat je mensen heel even laat geloven in een wonder. Ze weten allemaal dat het een truc is, maar ze laten zich even meeslepen door de illusie.”

Als goochelaar kent Hans honderden of misschien wel duizenden trucs. Begrijpen alle goochelaars hoe de truc van een ander werkt? “Ik moet soms wel eens een hele avond nadenken over hoe iemand dat heeft gedaan, maar ik kom er altijd uit. Maar ik zal je een mooi verhaal vertellen. Ik heb thuis een archief met beelden van mijn goochelshows. Ik vroeg mijn zoons of zij de beelden wilden scannen op trucs die ik misschien weer eens kon gebruiken. Op een gegeven moment kwamen ze naar me toe en zeiden: Pap, ik zie je hier een truc doen en ik snap er niets van. Leg eens uit. Dus ik ging de beelden bekijken en zag mezelf die truc doen… Ik had totaal geen idee hoe ik die had gedaan. Dus toen was er maar één oplossing. Er is een jongen, Herman Koster, dat is een lopende bibliotheek als het op goocheltrucs aankomt. Die kent bijna alle trucs. Dus ik heb hem gebeld en hij vertelde mij hoe ik die truc gedaan heb. Hoe is het mogelijk, dat ik het zelf niet meer wist?”

Opruimer

Nostalgie, daar heeft Hans niets mee. “Ik ben iemand die vooruit kijkt, toekomstgericht. Ik ben niet gehecht aan dingen uit het verleden. Mijn zoon Oscar bewaart juist alles. Zelfs het knuffelbeertje, dat hij had toen hij drie was, heeft hij nog steeds en dat mag ook absoluut niet weg. Ik ben een hele goede opruimer.” Hoewel de goochelaar al richting de zestig gaat, voelt hij zich nog vijfentwintig. In je hoofd word je niet ouder. Vroeger dacht ik dat een man van zestig heel oud was en nu ben ik het zelf bijna. Ik ben wel iemand de met de tijd mee gaat. Stilstand is wat mij betreft achteruitgang en zelf haal ik mijn inspiratie bijvoorbeeld uit mijn zoons en mijn omgeving. Uit iedereen kan ik wel iets halen.”

Gericht op de toekomst hoopt Hans dus nog jaren lezingen te kunnen geven en de theaters in te mogen gaan. Ook wil hij nog een boek schrijven. “Over succes en geluk. Het valt me op dat ook steeds meer jongeren van een jaar of vijftien moeite hebben met hun toekomstbeeld. Mijn les voor hen is dat je vooral moet doen waar je zelf in gelooft. Toen ik als 8-jarige zei dat ik goochelaar wilde worden, vond iedereen het grappig. Toen ik het op mijn zestiende nog steeds zei, vond iedereen dat ik eens even normaal moest doen en een vak moest leren. Ik ben blij dat ik gedaan heb waar ik in geloofde. Ik hoop zowel jongeren als volwassenen met mijn boek te leren inzien dat je moet gaan voor datgene wat je wilt. Maak je dromen waar. Ik ben al begonnen met schrijven en hoop het over een jaar af te hebben. Als ik genoeg tijd heb om te schrijven dan…”