Evert ten Napel 1

Evert ten Napel

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Sportverslaggever sinds jaar en dag

HotSpots Editie 5

Op tafel ligt de sportpagina van de Telegraaf waarop een grote foto van John Heitinga staat afgebeeld, hij is de avond ervoor gekozen als ‘voetballer van het jaar’. “Ik was erbij,  samen met mijn vrouw Fieneke” ,vertelt Evert. “Voor mij hoeven dat soort dingen niet zo nodig, maar Fieneke vindt het zo nu en dan wel leuk om ‘in het lang’ te gaan. Ach ik snap dat wel hoor, maar dat betekende wel dat ik in smoking moest, terwijl ik nergens mijn manchetknopen kon vinden.” Na een vruchteloze speurtocht zijn de manchetknopen uiteindelijk van een buurman geleend. Waarna de nuchtere Evert zich met zijn vrouw begaf naar een feest vol glitter en glamour.

Evert ten Napel, sportverslaggever sinds jaar en dag, is geboren in Klazienaveen in Drente. Net als alle kinderen ten Napel, moest ook Evert meewerken in de bakkerij van zijn vader. “Ik heb al mijn diploma’s” ,vertelt hij, “eigenlijk ben ik volledig gediplomeerd brood- en banketbakker! Maar ja, ik had een jongensdroom. Ik wilde sportverslaggever worden! Iedere zondagmiddag kroop ik als 14-jarige bijna in de radio om naar de radioverslaggevers te luisteren, die mij het gevoel gaven zelf bij de wedstrijden aanwezig te zijn. Dat wilde ik ook! Maar hoe? Er waren geen opleidingen, sterker nog; journalistiek was niet eens een vak. De oud-hoofdredacteur van het Parool jonkheer Sandberg, zei altijd; “als je niks kunt, kun je altijd nog journalist worden, en als je helemaal niks kunt, dan kun je altijd nog sportjournalist worden.” Gelukkig kwam ik nadat ik mijn HBS had afgemaakt in contact met een sportredacteur van een krant in Emmen. Na verloop van tijd kon ik schrijvend journalist worden en zo is het balletje gaan rollen en kwam ik uiteindelijk in Hilversum terecht. Het grote Gooi, waar ik als kind naar opkeek en maar twee keer eerder was geweest.”

Inmiddels heeft Evert ten Napel als verslaggever heel de wereld rondgereisd en heeft recentelijk in China verslag gedaan van de Olympische Spelen 2008.
“Het was daar verschrikkelijk warm. Ongeveer 40 graden Celsius met een luchtvochtigheid van 95. Daar hadden veel sporters moeite mee. In het begin heb ik veel gereisd per bus of vliegtuig, want de voetbalwedstrijden werden op verschillende plaatsen in China gespeeld, en het is een immens groot land. Ik heb geprobeerd om wat van het land te zien in elk uurtje dat ik vrij kon maken. Maar over het algemeen had ik daar weinig tijd voor. Soms ging ik even een patatje eten in het Holland Huis, (je bent chinees eten na een paar dagen echt wel zat), maar dat is meer voor supporters en sponsoren.”

Eén van de hoogtepunten van de afsluitings-ceremonie was natuurlijk het moment dat David Beckham uit een Engelse dubbeldekker sprong en een bal het publiek in trapte. “Die Chinezen gingen helemaal uit hun dak”, grijnst Evert, “die man is in China waanzinnig populair. Toen Beckham naar Real Madrid ging en de club een tournee maakte door China en Japan, hadden ze zijn transfer al weer terugverdiend door de verkoop van T-shirts en de reclameblokken tussen de uitgezonden wedstrijden op tv. Zo werkt het dus gewoon. Deze generatie spelers verdient miljoenen en meestal worden de extreme transfers binnen een maand weer terugverdiend. Die jongens zijn 19, hooguit 21 jaar en zijn al multimiljonair. Ze lopen met een Ipod op hun hoofd en kijken niemand aan. Dat geeft niet hoor! Voor hen ben ik een oude man en dan krijg je dat gewoon. Die hebben niks met mij, weten vaak niet wie ik ben.
De oud Internationals ken ik allemaal persoonlijk, de broertjes de Boer, Philip Cocu, Aaron Winter, Wim Jonk, daar heb ik een goed contact mee. De broertjes de Boer staan al sinds jaar en dag met een stacaravan in Garderen.

Die jongens zijn multimiljonair en vinden dat ze simpelweg het geluk hebben gehad, goed te kunnen voetballen. Afgelopen weekend hebben we een wedstrijd met veel oud Internationals georganiseerd vanwege het 50-jarige bestaan van  EFC’58 hier in Ermelo. Als die jongens aan een wedstrijd beginnen, zijn ze net zo fanatiek als een pupilletje, ze willen altijd winnen. Dat zit er gewoon in.”

Om op de hoogte te blijven van alle transfers, de wissels en ins & outs in de sportwereld, leest Evert elke ochtend twee kranten en bekijkt hij dagelijks de belangrijkste sportsites op de laptop. Daarnaast bezoekt hij regelmatig trainingen om zich op een wedstrijd voor te bereiden. Ook ontvangt hij vlak voor een wedstrijd een zgn. ‘prepkit’ met allerlei feitjes.

“Een deel is basiskennis, maar je moet dagelijks updaten”, aldus Evert ten Napel. Voetbal is driekwart van mijn werk. In de winter versla ik het marathonschaatsen en al meer dan twintig jaar het skischansspringen in Garmisch-Partenkirchen. Ik heb 5 keer de Tour de France verslagen, maar inmiddels lopen de sportseizoenen teveel in elkaar over waardoor dat niet meer lukt.”

Hoe nuchter en neutraal Evert ook is tijdens elke wedstrijd, ( “eigenlijk interesseert het me niks wie er wint. Ik doe gewoon mijn werk en daar houd ik van’) hij heeft zeker zijn voorkeur voor sport. Enthousiast vertelt hij: “De elfstedentocht heb ik drie keer verslagen, dat vond ik het mooiste. Ik was de sidekick op de motor met een cameraman in de zijspan. Een hoofdcommentator zat bij de finish in Leeuwarden en wij volgden de wedstrijd op het ijs. Aangezien ik een motorrijder ben, was dat echt iets voor mij. Daar zaten we dan met een berenmuts op, ingesmeerd met kamelenvet. De elfstedentocht is zo lekker Nederlands. Over het algemeen zijn die marathonschaatsers de jongens van de gestampte pot, de boeren, burgers en buitenlui. Vaak vertelden ze nadat ze 200 kilometer hadden geschaatst en half bevroren de finish overkwamen, in hun eigen dialect nog een schitterend verhaal! Dat vind ik mooi, daar geniet ik van.”

Volgend jaar bereikt Evert ten Napel de pensioen gerechtigde leeftijd.

 

“Dan ga ik waarschijnlijk oud en chagrijnig worden”, lacht Evert. “Nee hoor, officieel stop ik, officieus niet. De NOS heeft gevraagd of ik 2 á 3 dagen beschikbaar wil blijven, ach, we zien wel. Voor de Olympische Winterspelen in Vancouver en het WK in Zuid Afrika in 2010 ben ik in ieder geval gevraagd, dat zou ik nog leuk vinden. Bovendien heb ik nevenwerkzaamheden genoeg, een forum, column, lezingen. En ik heb mijn hobby’s: koken (“eens per maand met een stel mannen, we heten het schorempie, kijk het staat hier op mijn kookschort”), tennissen, motorrijden, voetballen, mountainbiken. En komende winter ga ik schaatsen bij Flevonice.”

Plotseling stopt een auto voor de deur en stapt er iemand uit. Evert springt op.

“Dat is mijn zoon, hij is net 6 weken in Bangkok geweest voor zijn werk.
Ik ga hem even verwelkomen hoor!” Blij komen ze even later samen de kamer ingelopen. “Hé pa!”, is het eerste wat zijn zoon zegt. ”Kom jij in de HotSpots?”
Onze tijd zit erop, en we laten vader en zoon achter om in alle rust bij te praten.