Casey Francisco 1

Casey Francisco

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Verliet de Filipijnen voor haar jeugddroom

Hotspots editie 13

Tekst: Lilian van de Kamp
Fotografie: Heidy Bouw

 

Je bent zowel zangeres als musicalactrice, waar haal jij de meeste voldoening uit?

“Ik heb het geluk dat ik het allebei mag doen. Het is een compleet andere performance die je geeft. Tijdens een optreden speel je met het publiek en flirt je een beetje met ze, terwijl je tijdens een musical in gedachten een soort muur voor het publiek hebt staan. Je maakt dan geen contact met de toeschouwers. Daarnaast mis ik dat lekkere geblèr en die uithalen als ik in een musical speel. Als ik een popoptreden doe, dan mis ik juist dat mooie, nette zingen zoals dat in een musical hoort. Daarom ben ik heel blij dat ik het beide kan doen, want ik zou het andere echt missen als ik er een zou moeten kiezen. Sommige van mijn collega’s halen voldoening uit het applaus, anderen doen het voor de gezelligheid binnen het team. Voor mij zit het in de uitdaging. Ik hoef niet rijk of beroemd te zijn, als ik er mijn ei maar in kwijt kan en lekker mag zingen. Daar zit mijn happiness in.”

 

Je rolt van het ene project in het andere, is het niet moeilijk om aan het werk te blijven in jouw vak?

“Tijdens een productie weet ik altijd al wat ik daarna ga doen, maar het gaat niet vanzelf. Ondanks dat ik al dertien jaar bij Van den Ende zit, moet ik nog steeds auditie doen voor producties. Ik heb natuurlijk het nadeel dat ik een kleurtje heb en daardoor niet voor iedere rol in aanmerking kom, omdat ik niet het juiste type ben.”

 

Maar voor Miss Saigon was je dat wel, je bent er speciaal voor naar Europa gekomen toen je 17 was, een flinke stap voor zo’n jong meisje.

“De Filipijnen zijn erg arm. Theater en musical kennen ze wel, maar de doelgroep is zo klein, omdat veel mensen daar geen geld hebben om naar het theater te gaan. Vanaf mijn achtste deed ik tv, films en concerten en was dus al wel thuis in de showbizz. Toen ik dertien was hoorde ik voor het eerst de muziek van Miss Saigon en dat er een Filipijnse vrouw de hoofdrol speelde in die musical. Musical was nieuw voor mij en ik was erg nieuwsgierig naar wat het precies was. Ondertussen was ik zo verliefd geworden op de muziek, dat toen de productie van de Engelse Miss Saigon naar de Filipijnen kwam voor de audities, ik natuurlijk mijn kans wilde grijpen. Ik was dertien jaar en de jongste auditant, die als enige met haar ouders kwam. Ze vonden mij heel goed, maar ik was echt te jong, omdat de rol ook zoen- en liefdesscènes bevatte. Twee jaar later, toen ik vijftien was, werd ik gebeld door de Canadese productie of ik auditie wilde doen. Ook toen vonden ze mij toch nog te jong, maar op mijn zeventiende mocht ik auditie doen voor de Duitse productie en toen werd ik aangenomen voor de rol van Kim. Dat was het moment dat ik naar Europa kwam. Miss Saigon heeft zo’n grote rol in mijn jeugd gespeeld, dat het een soort liefdesrelatie voor me is geworden. Mijn hele tienertijd was gericht op die rol, ik zwoer mijzelf dat ik die rol moest spelen. En dat is gelukt, mijn droom is uitgekomen.”

 

Je speelde dus eerst in de Duitse Miss Saigon en ?twee jaar later mocht je de Nederlandse doen?

“Dat klopt, ik moest eerst de Duitse taal onder de knie krijgen en vervolgens het Nederlands. Ik houd van leren, dus ik vond dat helemaal niet erg. Uiteindelijk ben ik dus nooit meer weggegaan uit Nederland. Ik hoor geruchten dat er misschien weer een nieuwe Nederlandse musical van Miss Saigon komt, als dat zo is, ga ik zeker weer auditie doen, maar niet voor de rol van Kim. Ik ben inmiddels drieëndertig en weet niet of ik nog door kan gaan voor een meisje van zeventien. Maar dan doe ik gewoon auditie voor een andere rol.”

 

Voel jij je een Nederlandse of een Filipijnse?

“Ik merk dat mijn normen en waarden half Nederlands en half Filipijns zijn. Ik ben bijvoorbeeld heel bescheiden zoals veel Filipijnen. Mijn vrienden vinden dat ik veel te vaak ‘sorry’ zeg en ook het typisch Filipijnse ‘weet je het zeker?’ komt vaak uit mijn mond. Mijn ouders vinden mij juist erg Nederlands, omdat ik heel direct ben en dingen zeg waar zij hun mond over houden.”

 

Je woont nu bijna de helft van je leven in Europa, mis je je thuisland niet?

“Ik heb mijn hele leven veel gereisd en pas me altijd snel aan. Ik voel me snel thuis en hoef niet heel erg te wennen aan een nieuwe cultuur. Toen ik naar Duitsland ging was ik niet helemaal alleen, want mijn moeder is anderhalf jaar bij mij geweest. Mijn ouders zie ik nu niet zo vaak meer, ze zijn al oud en zien de reis naar Nederland niet meer zitten. Ik probeer wel ieder jaar even naar huis te gaan, maar dit jaar gaat dat voor het eerst niet lukken, omdat mijn agenda zo vol zit.”

 

Je agenda zit vol met Crazy Shopping the Musical, die gaat over shop-verslaafde vrouwen. Herkenbaar?

Met een grote glimlach op haar gezicht: “Iedereen zegt dat die musical mij op het lijf is geschreven! Ik kan geen etalage voorbij lopen zonder er in te kijken. Ook collega’s zeggen dat ze veel meer geld uitgeven als ze met mij een show doen, omdat ik ze altijd mee de stad in sleep om te shoppen.”

 

Dus de P.C. Hooftstraat is jouw domein?

“Nee dat valt mee hoor, ik houd van dure, maar nog meer van goedkope dingen. Soms koop ik iets van meer dan honderd euro, maar meestal blijf ik onder de vijftig euro. Heel af en toe verwen ik mijzelf. Zo moest ik voor opnames van Disney’s Sing-a-long, wat ik hiervoor heb gedaan, wel een keer in de P.C. Hooftstraat zijn en toen kon ik natuurlijk dat leuke Louis Vuitton tasje niet laten staan. Maar ik ben niet alleen van de tasjes hoor, ik heb veel van alles, schoenen, accessoires, broeken en daarbij bewaar ik ook nog eens heel veel. Een keer per jaar zoek ik het uit en neem ik mijn spullen mee en dan hang ik alles op als in een soort winkeltje en kunnen collega’s spulletjes van me overnemen voor een paar euro. Niet voor het geld, het zijn tenslotte dingen die ik al gedragen heb, maar omdat ik het gezellig vind. En mijn collega’s vinden het altijd leuk! Zo is iedereen weer blij.”

 

Even terug naar de musical, de komende tijd kunnen we jou door heel Nederland zien?

“Vanaf 15 juli sta ik met Tony Neef, Carolina Mout, Miranda van Kralingen en Antje Monteiro in verschillende theaters in Nederland en twee weken in Antwerpen. De rode draad in Crazy Shopping the Musical is de ‘Stop the Shopping kerk’ die ook werkelijk bestaat in New York. Onder leiding van de jonge charismatische dominee Bob komen shopverslaafde vrouwen daar bijeen om bij deze prediker af te kicken. Ik denk dat er voor alle vrouwen wel iets herkenbaars in zit. Volgens mij wordt het een vrolijke en erg komische feel-good-musical.”

De komende tijd sta je weer zes tot acht keer per week in de theaters. Is er nog iets wat je heel graag wilt doen in de toekomst?

“Ik zou nog heel graag een cd willen maken. Het hoeft geen commercieel succes te worden, ik zou het puur voor de muziek doen. Veel mensen vragen ook aan me waarom ik geen cd maak, maar de muziekbusiness is niet zo makkelijk meer. Je moet een bepaald imago hebben dat verkoopt, zoals bijvoorbeeld Lady Gaga. Ik zou wel een carrière willen hebben als Trijntje Oosterhuis, Ruth Jacott of Karin Bloemen. Mensen kopen hun muziek voor de muziek en niet omdat ze heel sexy zijn. Qua musicals zou ik graag in Wicked willen spelen, de volgende Van den Ende productie na Mary Poppins, maar helaas ben ik daar het type niet voor, dus de kans dat ik daarin mag spelen is zeer minimaal.”