Carry Slee 1

Carry Slee

Geplaatst op Categorieën Sterke verhalen

Schrijft voor iedereen

Hotspots editie 27

Tekst: Lilian van de Kamp
Fotografie: Henk Merjenburgh

Bij sprookjes denken we aan kinderboeken. En aan welke schrijfster denk je als eerst bij kinderboeken? Juist. Carry Slee. We zoeken Carry (63) thuis op. Als we op de bel drukken, beginnen er twee witte hondjes te blaffen en kijken ons door het kattenluik aan. Partner Elles doet open en brengt ons naar de schrijfruimte naast het huis, waar Carry nog achter de computer zit te tikken.

We zijn iets te vroeg, dus Carry snelt naar binnen om zich nog even om te kleden voor de foto. Ondertussen staan wij met bewondering te kijken naar haar boekenkast, vol met eigen boeken. Het zijn er inmiddels dan ook meer dan vijftig! Boeken voor alle leeftijden: kleuters, 10+, 12+ 16+ en volwassenen.   “Ik vind vooral die afwisseling in het schrijven voor verschillende leeftijden leuk,” vertelt ze ons later in het gesprek.

Intussen zijn we voorzien van koffie, thee en wat lekkers. Dan komt Carry komt terug in haar andere outfit met bijpassende bril en gaat aan haar opgeruimde, u-vormige bureau zitten. Aan haar ene kant staat een beeldscherm, aan de andere kant ligt en soort lessenaar om op de schrijven en voor ons neus ligt een A4-tje met handgeschreven tekst. “Ik zal wel een van de laatste zijn die dat nog doet, maar ik schrijf het prettigst met pen en papier. Eerst in het klad en later verbeter ik dat dan weer. Ik denk dat ik per dag wel zo’n twintig A4-tjes vol schrijf.”

Dat heb ik weer!

Razend populair onder jonge meiden is haar boekenserie ‘Dat heb ik weer!’ Deze gaat over Britt, die van alles meemaakt met haar ouders, vriendinnen en vriendje en daardoor af en toe denkt: ‘Dat heb ik weer!’ Inmiddels is het vijfde boek van de serie verschenen. “Omdat ik al zoveel boeken over Britt heb geschreven, ken ik haar personage inmiddels heel goed. Als ik haar verhaal aan het schrijven ben, voel ik me ook weer een meisje van die leeftijd. Mijn echte leeftijd scheelt wel een paar jaartjes met die van haar, dus om bij te blijven lees ik veel tijdschriften voor jongeren, zoals de Tina. Daarnaast heb ik ook heel veel aan mijn fans. Britt heeft haar eigen website (dathebikweer.com) waar kinderen vragen aan haar kunnen stellen. Hierdoor kom ik veel te weten over de belevingswereld van die meiden.”

Ouders maken ook fouten

Om me voor te bereiden op het interview heb ik zelf ‘Dat heb ik weer!’ ook gelezen. En hoewel ik qua leeftijd dichterbij de tieners sta dan Carry zelf, moest zelfs ik wel even wennen aan het moderne taalgebruik. “Maar het is wel realistisch,” zegt Carry. “De benaming BF (afkorting voor Best Friend) wordt bijvoorbeeld echt gebruikt door de jeugd. En omdat ik realistische boeken schrijf, moet het over hun wereld gaan, inclusief hun taal.” Carry constateert ook dat er wel een groot verschil zit tussen haar boeken en de boeken waarmee zij zelf opgroeide. “Zeker in de tijd dat ik begon met schrijven. Ik heb als schrijfster de autoriteiten wankeler gemaakt. Ik heb laten zien dat vaders en moeders ook fouten maken en dat een leraar ook niet altijd precies weet hoe het moet. Dat was vóór die tijd not done. Ik heb de autoriteiten een beetje menselijker gemaakt.”

Het succes

Dat haar boeken zo zouden aanslaan bij het publiek had de schrijfster zelf nooit verwacht. “Ik vond het vroeger heerlijk om zelf boekjes te maken en deze voor te lezen aan mijn knuffels en poppen. Maar dat dit er uit voort zou komen? Ik denk dat het succes zit in het feit dat ik zo dicht bij de kinderen kan komen en me kan verplaatsen in hun leefwereld.” En het succes van haar boeken wordt inmiddels nog verder uitgebouwd. “Er zijn films van mijn boeken verschenen en binnenkort zelfs een musical van ‘Lover of Loser’ (o.a. op woensdag 23 januari te zien in Theater Harderwijk, red). Ze blijven bezig. Zelfs als ik nu zou stoppen zouden mijn verhalen nog doorleven.” Maar wees niet bang, Carry is nog lang niet van plan om te stoppen en zit zelfs alweer in de bedenkfase voor een nieuw boek. “Ik ben er nog niet uit voor welke leeftijd het gaat worden. Dat moment van beginnen is heerlijk. Afstand nemen van mijn vorige boek en met nieuwe ideeën aan het werk kunnen.”

 

Onzekerheid

“Ik schrijf meestal twee boeken per jaar. Ik verzin   het?’s ochtends met Elles en dan ga ik daarna aan het werk. ’s Avonds lees ik voor wat ik die dag heb geschreven. Soms brandt ze dat af, maar meestal vindt ze het leuk. Onzeker ben ik niet meer over wat ik schrijf. Vroeger wel hoor. Toen ik net begon, moest ik natuurlijk maar afwachten of kinderen het leuk vonden. Maar omdat ik inmiddels zoveel bevestiging heb gekregen, voel ik die spanning niet meer. Soms nog wel gezonde spanning als ik weer iets heel nieuws ga doen zoals mijn 16+ boeken de afgelopen tijd, maar ik heb er altijd wel vertrouwen dat het goed komt.”


Haar mooiste boek

Net als een artiest die zijn laatste album het best vindt, is haar laatste boek volgens de schrijfster ook haar beste boek. Maar haar mooiste boek vindt Carry ‘Spijt!’ “Pesten is een groot ding. In het verhaal wordt het zo erg, dat diegene zelfmoord pleegt. Het verhaal heeft me erg geraakt, want het is gebaseerd op iets wat waargebeurd is. Veel jongeren en leraren gebruiken ‘Spijt!’ om het onderwerp pesten aan te snijden en om duidelijk te maken wat de gevolgen kunnen zijn. En er komt nu ook een film over dit boek, die in het voorjaar van 2013 te zien zal zijn. Ik ben er erg benieuwd naar!”

Niet de enige

Net als in ‘Spijt!’, schuwt de schrijfster ook in haar andere boeken problemen niet. “Sommige dingen zijn best heftig inderdaad, maar er gebeurt zoveel in de wereld. Voor jongeren is het heerlijk om te lezen dat ze niet de enige zijn die veel meemaken. Of om te kunnen begrijpen wat een vriendje of vriendinnetje doormaakt.”

Helemaal los gaan

Naast kinderboeken schrijft Carry ook romans voor volwassenen. “Bij volwassenen kan ik helemaal los. Ik hoef er geen rekening mee te houden of iets wel of niet kan, zoals bij kinderen. En bij kinderboeken schrijven vind ik het juist fijn dat ik me weer even kind kan voelen.” Door de afwisseling heeft Carry nog steeds veel zin om te schrijven. “Ik hoop nog jaren door te kunnen gaan. Als je ouder wordt, kan het gebeuren dat je hersenen niet meer willen, dan houdt het op. Maar die doen het gelukkig nog goed en ik hoop dus dat ik nog heel veel verhalen op papier kan zetten.”